Oficjalnie ja, syn męża stanu Edwarda Gierkowskiego, powróciłem do mojej ojczystej ziemi, Drackiej ziemi. Nie było mnie w Dracji przez długie lata. Nikt niestety nie poinformował mnie o śmierci mego ojca, lecz nie mam wam tego za złe. Przetrzymywano mnie przez długi czas, głodującego, w celi działaczy demokratycznych na terenach aktualnej NRL. Podczas gdy mój ojciec przejął rolę premiera DRLD w wolnej Dracji, chciał rozprowadzać idee Drackiego Socjalizmu na sąsiednie tereny.
Gdy spotkałem jeszcze tworzącą się organizację NPKR, prowadzoną przez niedoświadczonego @Aleksieja Wierchowa, dołączyłem do jej szeregów. Podczas jednej akcji prowadzonej przez NPKR, polegającej na pozbyciu się dowodzącego ruchem demokratycznym, złapali mnie i uwięzili w zimnej celi z małą ilością jedzenia, wraz z trzema innymi kolegami z ruchu komunistycznego. Po dwóch tygodniach więzienia wzięli moich kolegów z celi na „przesłuchania” i już nigdy nie wrócili. Powiedzieli mi, że będę im jeszcze potrzebny, i zostawili mnie tam.
Po zdobyciu władzy przez Aleksieja Wierchowa kilku żołnierzy z NWL znalazło tajne więzienie w lasach i wyciągnęło mnie z celi, będąc na skraju śmierci. Przez kolejne kilka miesięcy trzymali mnie tam i próbowali zidentyfikować, ponieważ dokumenty zostały zabrane przez demokratów. Na szczęście podczas jednego ze spotkań z sekretarzem NRL wspomnieli o mnie, a Wierchow od razu przyszedł, by mnie zobaczyć. Rozpoznał mnie bez problemu i krzyknął:
- To jest syn E. Gierkowskiego! Ojca naszego ruchu!
Po kilku dniach przebywania z Sekretarzem stwierdził, że nada mi Order Gwiazdy NRL za działania rewolucyjne i pomoc w przejęciu władzy. Udało mi się przekonać Wierchowa, żebym poleciał do DRLD odwiedzić państwo mojego ojca, lecz w tamtym momencie pokazał mi starą gazetę z wieściami o tym, że Gierkowski nie żyje. Byłem załamany, lecz wciąż musiałem polecieć do DRLD.
Podczas lotu zauważyłem, jak wiele się zmieniło w Dracji, pamiętając jej początki jako dość biednego państwa. Lecz teraz jesteśmy już na tym etapie, na którym jesteśmy obecnie. Przyleciałem do mojej ziemi ojczystej!
Kilka dni później, doceniając moje zaangażowanie i dotychczasową działalność, Wierchow postanowił odznaczyć mnie Orderem Gwiazdy NRL za zasługi rewolucyjne oraz pomoc w przejęciu władzy. Udało mi się również przekonać Wierchowa, aby pozwolił mi polecieć do DRLD i odwiedzić ojczyznę mojego ojca. W tamtej chwili pokazał mi jednak starą gazetę, w której znajdowała się wiadomość o śmierci Edwarda Gierkowskiego. Byłem załamany. Nie mogłem uwierzyć, że mój ojciec odszedł, a ja nawet nie miałem możliwości pożegnać się z nim po raz ostatni. Mimo ogromnego smutku wiedziałem jednak, że muszę odbyć tę podróż. Musiałem zobaczyć ziemię, o której tyle słyszałem i którą mój ojciec tak bardzo kochał.
Podczas lotu patrzyłem przez okno i z każdą chwilą uświadamiałem sobie, jak wiele zmieniło się w Dracji. W mojej pamięci wciąż pozostawał obraz państwa z jego początków — biednego, młodego i zmagającego się z licznymi trudnościami. Tymczasem teraz wracałem do kraju, który przeszedł długą drogę i osiągnął pozycję, o jakiej kiedyś można było jedynie marzyć.
I oto jestem. Po tylu latach rozłąki, niewoli i niepewności ponownie stanąłem na ojczystej ziemi. Wróciłem do kraju mojego ojca, do miejsca, które zawsze pozostawało częścią mnie, niezależnie od tego, jak daleko od niego przebywałem.
Dracjo, wróciłem. Być może nie ma już przy mnie mojego ojca, lecz jego dziedzictwo wciąż żyje. A ja zamierzam zrobić wszystko, by pamięć o nim i o jego dokonaniach nigdy nie została zapomniana.


