Ustawa o Efektywności Energetycznej
: śr wrz 23, 2026 5:56 am
USTAWA
o efektywności energetycznej
z dnia 23 września 2026 r.
Rozdział I
Przepisy ogólne
Art. 1.
Ustawa określa zasady poprawy efektywności energetycznej w Drackiej Republice Ludowo-Demokratycznej, w szczególności:
1. zasady ograniczania zużycia energii;
2. obowiązki państwa, przedsiębiorstw i jednostek administracji publicznej;
3. zasady prowadzenia audytów energetycznych;
4. zasady modernizacji energetycznej budynków, zakładów i infrastruktury;
5. system państwowych programów oszczędności energii;
6. zasady monitorowania i kontroli zużycia energii;
7. zasady finansowania przedsięwzięć zwiększających efektywność energetyczną;
8. zasady wykorzystania świadectw efektywności energetycznej;
9. zasady poprawy efektywności energetycznej w przemyśle, transporcie, rolnictwie i gospodarstwach domowych.
Art. 2.
Efektywność energetyczna oznacza stosunek uzyskanego efektu użytkowego do ilości energii wykorzystanej do jego osiągnięcia.
Art. 3.
Ilekroć w ustawie jest mowa o:
1. energii - należy przez to rozumieć energię elektryczną, cieplną, gazową, paliwa oraz inne nośniki energii;
2. przedsięwzięciu energetycznym - należy przez to rozumieć działanie prowadzące do ograniczenia zużycia energii przy zachowaniu lub zwiększeniu efektu użytkowego;
3. audytorze energetycznym - należy przez to rozumieć osobę posiadającą uprawnienia do wykonywania audytów energetycznych;
4. audytcie energetycznym - należy przez to rozumieć opracowanie określające sposób i możliwości zmniejszenia zużycia energii;
5. oszczędności energii - należy przez to rozumieć trwałe zmniejszenie zużycia energii w stosunku do poziomu bazowego;
6. odbiorcy energii - należy przez to rozumieć podmiot zużywający energię na własne potrzeby;
7. świadectwie efektywności energetycznej - należy przez to rozumieć dokument potwierdzający uzyskanie lub planowane uzyskanie określonej oszczędności energii.
Art. 4.
Polityka efektywności energetycznej stanowi element planowania gospodarczego Republiki.
Art. 5.
Za realizację państwowej polityki efektywności energetycznej odpowiada Minister Gospodarki.
Art. 6.
Minister Gospodarki współpracuje w zakresie efektywności energetycznej z:
1. Ministrem Finansów;
2. Ministrem Komunikacji;
3. Ministrem Narodu;
4. organami administracji terenowej;
5. przedsiębiorstwami państwowymi;
6. spółdzielniami;
7. przedsiębiorstwami prywatnymi i innymi podmiotami gospodarczymi.
Rozdział II
Państwowa polityka efektywności energetycznej
Art. 7.
Minister Gospodarki opracowuje Narodowy Program Efektywności Energetycznej.
Art. 8.
Program określa w szczególności:
1. krajowe cele zmniejszenia zużycia energii;
2. cele dla poszczególnych sektorów gospodarki;
3. priorytetowe inwestycje;
4. plan modernizacji infrastruktury energetycznej;
5. działania na rzecz ograniczenia strat energii;
6. zasady finansowania programu;
7. wskaźniki wykonania programu.
Art. 9.
Priorytet w państwowej polityce efektywności energetycznej mają:
1. przemysł ciężki;
2. energetyka;
3. ciepłownictwo;
4. transport;
5. budownictwo mieszkaniowe;
6. rolnictwo;
7. infrastruktura publiczna;
8. przedsiębiorstwa państwowe.
Art. 10.
Efektywność energetyczna jest uwzględniana przy opracowywaniu państwowych planów gospodarczych.
Art. 11.
Inwestycje państwowe powinny, w miarę możliwości technicznych i ekonomicznych, uwzględniać rozwiązania ograniczające zużycie energii.
Art. 12.
Minister Gospodarki określa w planach gospodarczych sektory, w których osiągnięcie określonego poziomu oszczędności energii stanowi cel państwowy.
Art. 13.
Państwo prowadzi politykę ograniczania strat energii podczas jej:
1. wytwarzania;
2. przesyłania;
3. dystrybucji;
4. magazynowania;
5. przetwarzania;
6. końcowego wykorzystania.
Rozdział III
Obowiązki przedsiębiorstw
Art. 14.
Przedsiębiorstwa są obowiązane racjonalnie gospodarować energią.
Art. 15.
Przedsiębiorstwo zużywające znaczne ilości energii jest obowiązane prowadzić ewidencję jej zużycia.
Art. 16.
Minister Gospodarki określa kategorię przedsiębiorstw zobowiązanych do prowadzenia szczegółowej ewidencji energetycznej.
Art. 17.
Przedsiębiorstwa zaliczone do kategorii, o której mowa w art. 16, sporządzają okresowe raporty dotyczące:
1. zużycia energii;
2. kosztów energii;
3. strat energii;
4. zastosowanych środków oszczędnościowych;
5. planowanych inwestycji energetycznych.
Art. 18.
Duże przedsiębiorstwo przemysłowe jest obowiązane przeprowadzać audyt energetyczny co najmniej raz na cztery lata.
Art. 19.
Audyt może obejmować w szczególności:
1. budynki;
2. linie produkcyjne;
3. maszyny;
4. instalacje;
5. systemy ogrzewania;
6. systemy chłodzenia;
7. transport przedsiębiorstwa;
8. zużycie energii elektrycznej;
9. zużycie paliw;
10. zużycie energii cieplnej.
Art. 20.
Przedsiębiorstwo po przeprowadzeniu audytu sporządza plan poprawy efektywności energetycznej.
Art. 21.
Plan, o którym mowa w art. 20, określa:
1. przedsięwzięcia;
2. przewidywane koszty;
3. przewidywane oszczędności;
4. termin realizacji;
5. źródło finansowania.
Art. 22.
Przedsiębiorstwo państwowe realizuje plan poprawy efektywności energetycznej zgodnie z państwowym planem gospodarczym.
Art. 23.
Przedsiębiorstwo prywatne i spółdzielnia realizują obowiązki określone w niniejszej ustawie z uwzględnieniem zasad określonych w ustawie o działalności gospodarczej.
Rozdział IV
Audyty energetyczne
Art. 24.
Audyt energetyczny ma na celu określenie możliwości zmniejszenia zużycia energii oraz kosztów jej wykorzystania.
Art. 25.
Audyt powinien zawierać:
1. charakterystykę obiektu lub przedsiębiorstwa;
2. dane o zużyciu energii;
3. ocenę stanu technicznego;
4. wykaz głównych źródeł zużycia energii;
5. wykaz strat energii;
6. propozycje działań modernizacyjnych;
7. obliczenie możliwych oszczędności;
8. analizę kosztów inwestycji;
9. przewidywany okres zwrotu inwestycji.
Art. 26.
Audyt energetyczny może zostać wykonany na potrzeby:
1. przedsiębiorstwa;
2. jednostki administracji;
3. budynku publicznego;
4. przedsiębiorstwa państwowego;
5. spółdzielni;
6. inwestycji państwowej.
Art. 27.
Audyt może być wykonany przez audytora energetycznego wpisanego do państwowego rejestru audytorów.
Art. 28.
Tworzy się Państwowy Rejestr Audytorów Energetycznych.
Art. 29.
Rejestr prowadzi Minister Gospodarki.
Art. 30.
Minister Gospodarki określa wymagania kwalifikacyjne dla audytorów energetycznych.
Rozdział V
Świadectwa efektywności energetycznej
Art. 31.
Podmiot realizujący przedsięwzięcie prowadzące do udokumentowanej oszczędności energii może uzyskać świadectwo efektywności energetycznej.
Art. 32.
Świadectwo potwierdza ilość energii, której zużycie zostało ograniczone w wyniku przedsięwzięcia.
Art. 33.
Świadectwo może zostać wydane w szczególności za:
1. modernizację zakładu przemysłowego;
2. modernizację sieci ciepłowniczej;
3. modernizację budynków;
4. wymianę urządzeń na bardziej efektywne;
5. ograniczenie strat przesyłowych;
6. modernizację oświetlenia;
7. modernizację systemów produkcyjnych;
8. poprawę efektywności transportu;
9. modernizację systemów energetycznych.
Art. 34.
Wniosek o wydanie świadectwa składa się do organu wskazanego przez Ministra Gospodarki.
Art. 35.
Do wniosku dołącza się audyt potwierdzający przewidywaną lub osiągniętą oszczędność energii.
Art. 36.
Świadectwa prowadzone są w Centralnym Rejestrze Efektywności Energetycznej.
Art. 37.
Rejestr prowadzi Minister Gospodarki.
Art. 38.
Świadectwo może stanowić podstawę do uzyskania wsparcia finansowego ze środków państwowych.
Art. 39.
Minister Gospodarki może określić system wymiany świadectw pomiędzy podmiotami gospodarczymi.
Art. 40.
Świadectwo nie może zostać wydane na przedsięwzięcie, którego oszczędności energii zostały już wykorzystane do uzyskania innej formy wsparcia publicznego, jeżeli prowadziłoby to do podwójnego finansowania tego samego efektu.
Rozdział VI
Efektywność energetyczna budynków
Art. 41.
Państwo prowadzi program poprawy efektywności energetycznej budynków mieszkalnych, publicznych i gospodarczych.
Art. 42.
Priorytet mają budynki o wysokim zużyciu energii.
Art. 43.
Programy modernizacji mogą obejmować:
1. ocieplenie budynków;
2. modernizację źródeł ciepła;
3. modernizację instalacji grzewczych;
4. modernizację wentylacji;
5. modernizację oświetlenia;
6. ograniczenie strat ciepła;
7. wykorzystanie energii odnawialnej;
8. modernizację systemów zarządzania energią.
Art. 44.
Budynki państwowe podlegają okresowej ocenie energetycznej.
Art. 45.
Minister Narodu oraz Minister Gospodarki współpracują przy programach poprawy efektywności energetycznej zasobu mieszkaniowego.
Art. 46.
W państwowym budownictwie mieszkaniowym należy stosować rozwiązania ograniczające koszty ogrzewania i energii elektrycznej.
Art. 47.
Modernizacja energetyczna budynków może być finansowana z budżetu państwa, funduszy państwowych, środków przedsiębiorstw oraz innych źródeł przewidzianych prawem.
Rozdział VII
Efektywność energetyczna przemysłu
Art. 48.
Przedsiębiorstwa przemysłowe są obowiązane przeciwdziałać nadmiernemu zużyciu energii.
Art. 49.
W szczególności należy ograniczać:
1. straty ciepła;
2. straty energii elektrycznej;
3. nieefektywne wykorzystanie paliw;
4. przestoje urządzeń;
5. straty technologiczne możliwe do ograniczenia przy zastosowaniu dostępnych rozwiązań.
Art. 50.
Minister Gospodarki może ustanawiać sektorowe normy efektywności energetycznej dla zakładów przemysłowych.
Art. 51.
Normy uwzględniają możliwości techniczne poszczególnych gałęzi przemysłu.
Art. 52.
Przedsiębiorstwa państwowe o strategicznym znaczeniu są objęte państwowymi programami modernizacji energetycznej.
Art. 53.
Modernizacja energetyczna może być uwzględniana w planach inwestycyjnych przedsiębiorstw państwowych.
Rozdział VIII
Efektywność energetyczna energetyki
Art. 54.
Przedsiębiorstwa energetyczne są obowiązane ograniczać straty podczas wytwarzania, przesyłania i dystrybucji energii.
Art. 55.
Minister Gospodarki opracowuje program ograniczania strat w krajowym systemie energetycznym.
Art. 56.
Program obejmuje w szczególności:
1. modernizację sieci;
2. wymianę urządzeń;
3. modernizację transformatorów;
4. ograniczenie strat przesyłowych;
5. modernizację źródeł energii;
6. rozwój magazynowania energii;
7. poprawę zarządzania zapotrzebowaniem.
Art. 57.
Przedsiębiorstwa ciepłownicze są obowiązane prowadzić działania na rzecz ograniczenia strat ciepła w sieciach.
Art. 58.
Modernizacja sieci energetycznych i ciepłowniczych może zostać uznana za inwestycję strategiczną państwa.
Rozdział IX
Efektywność energetyczna transportu
Art. 59.
Minister Komunikacji, we współpracy z Ministrem Gospodarki, prowadzi politykę zwiększania efektywności energetycznej transportu.
Art. 60.
Polityka obejmuje:
1. modernizację taboru;
2. rozwój transportu kolejowego;
3. poprawę efektywności transportu ciężarowego;
4. modernizację infrastruktury;
5. ograniczanie pustych przebiegów;
6. rozwój transportu publicznego;
7. poprawę organizacji przewozów.
Art. 61.
Przedsiębiorstwa transportowe mogą uzyskać wsparcie państwa na zakup lub modernizację pojazdów o zwiększonej efektywności energetycznej.
Art. 62.
W państwowym systemie planowania transportu należy uwzględniać zużycie energii przypadające na jednostkę przewozową.
Art. 63.
Minister Komunikacji prowadzi współpracę z Ministerstwem Gospodarki w zakresie poprawy efektywności transportu kolejowego, drogowego, morskiego i lotniczego.
Rozdział X
Efektywność energetyczna rolnictwa
Art. 64.
W rolnictwie prowadzi się działania na rzecz racjonalnego wykorzystania paliw i energii.
Art. 65.
Programy modernizacyjne mogą obejmować:
1. modernizację maszyn rolniczych;
2. modernizację budynków gospodarczych;
3. efektywne systemy ogrzewania;
4. wykorzystanie energii odnawialnej;
5. modernizację systemów nawadniania;
6. ograniczanie strat energii podczas przechowywania i przetwarzania produktów rolnych.
Rozdział XI
Gospodarstwa domowe
Art. 66.
Państwo prowadzi program edukacji społeczeństwa w zakresie racjonalnego wykorzystania energii.
Art. 67.
Program może obejmować:
1. informowanie o sposobach ograniczenia zużycia energii;
2. doradztwo energetyczne;
3. wsparcie modernizacji budynków;
4. wsparcie wymiany nieefektywnych urządzeń;
5. promocję energooszczędnych technologii.
Art. 68.
Wsparcie dla gospodarstw domowych jest kierowane w pierwszej kolejności do budynków o wysokim zużyciu energii oraz gospodarstw znajdujących się w trudnej sytuacji materialnej.
Rozdział XII
Finansowanie
Art. 69.
Przedsięwzięcia zwiększające efektywność energetyczną mogą być finansowane z:
1. budżetu państwa;
2. Państwowego Funduszu Efektywności Energetycznej;
3. środków przedsiębiorstw;
4. środków spółdzielni;
5. kredytów i pożyczek;
6. środków zagranicznych;
7. innych źródeł przewidzianych prawem.
Art. 70.
Tworzy się Państwowy Fundusz Efektywności Energetycznej.
Art. 71.
Funduszem zarządza Minister Gospodarki.
Art. 72.
Środki Funduszu przeznacza się w szczególności na:
1. modernizację energetyczną przedsiębiorstw państwowych;
2. modernizację budynków;
3. modernizację sieci energetycznych i ciepłowniczych;
4. rozwój technologii energooszczędnych;
5. badania naukowe;
6. programy dla gospodarstw domowych;
7. programy dla małych przedsiębiorstw i rzemiosła.
Art. 73.
Minister Finansów określa zasady prowadzenia gospodarki finansowej Funduszu w porozumieniu z Ministrem Gospodarki.
Rozdział XIII
Kontrola i nadzór
Art. 74.
Nadzór nad wykonaniem ustawy sprawuje Minister Gospodarki.
Art. 75.
Kontrolę mogą przeprowadzać upoważnione organy administracji państwowej.
Art. 76.
Kontrola może obejmować:
1. prawidłowość prowadzenia ewidencji;
2. prawidłowość audytów;
3. rzeczywiste osiągnięcie deklarowanych oszczędności;
4. wykorzystanie środków publicznych;
5. przestrzeganie norm efektywności energetycznej.
Art. 77.
Podmiot kontrolowany jest obowiązany udostępnić dokumenty i informacje niezbędne do przeprowadzenia kontroli.
Art. 78.
W przypadku stwierdzenia nieprawidłowości organ kontrolny może nakazać ich usunięcie.
Rozdział XIV
Odpowiedzialność
Art. 79.
Kto podaje nieprawdziwe dane w celu uzyskania świadectwa efektywności energetycznej lub środków publicznych, podlega odpowiedzialności określonej w przepisach prawa.
Art. 80.
Kto umyślnie uniemożliwia przeprowadzenie kontroli przewidzianej ustawą, podlega karze administracyjnej określonej w przepisach wykonawczych.
Art. 81.
W przypadku wykorzystania środków publicznych niezgodnie z przeznaczeniem podmiot może zostać zobowiązany do ich zwrotu.
Art. 82.
Minister Gospodarki może pozbawić podmiot prawa do korzystania z programów wsparcia w przypadku rażącego naruszenia przepisów ustawy.
Rozdział XV
Planowanie i sprawozdawczość
Art. 83.
Minister Gospodarki sporządza coroczny raport o efektywności energetycznej gospodarki Dracji.
Art. 84.
Raport obejmuje w szczególności:
1. całkowite zużycie energii;
2. zużycie energii według sektorów;
3. zużycie energii na jednostkę PKB;
4. osiągnięte oszczędności;
5. straty w systemach energetycznych;
6. realizację inwestycji;
7. wykorzystanie środków Funduszu;
8. realizację Narodowego Programu Efektywności Energetycznej.
Art. 85.
Dane dotyczące efektywności energetycznej są uwzględniane w państwowej statystyce gospodarczej.
Art. 86.
Minister Gospodarki może ustanawiać szczegółowe wskaźniki efektywności energetycznej dla poszczególnych sektorów gospodarki.
Rozdział XVI
Nauka i rozwój technologiczny
Art. 87.
Państwo wspiera badania nad technologiami zwiększającymi efektywność energetyczną.
Art. 88.
Minister Gospodarki współpracuje z Ministerstwem Gospodarki w zakresie nauki i technologii oraz właściwymi instytucjami naukowymi przy realizacji programów badawczych.
Art. 89.
Priorytet otrzymują technologie dotyczące:
1. magazynowania energii;
2. energooszczędnego przemysłu;
3. sieci energetycznych;
4. ciepłownictwa;
5. transportu;
6. budownictwa;
7. energetyki jądrowej;
8. odnawialnych źródeł energii;
9. odzysku energii odpadowej.
Art. 90.
Państwowe przedsiębiorstwa mogą uczestniczyć w programach badawczo-rozwojowych dotyczących efektywności energetycznej.
Rozdział XVII
Przepisy końcowe
Art. 91.
Przepisy ustawy stosuje się z uwzględnieniem ustawy o energetyce, ustawy o rozwoju energetyki jądrowej, ustawy o państwowej energetyce jądrowej, ustawy o zapasach paliw i surowców energetycznych oraz ustawy o inwestycjach państwowych.
Art. 92.
W zakresie nieuregulowanym niniejszą ustawą stosuje się przepisy dotyczące działalności gospodarczej, przedsiębiorstw państwowych, planowania gospodarczego, budownictwa, ochrony środowiska i finansów publicznych.
Art. 93.
Minister Gospodarki wydaje przepisy wykonawcze niezbędne do wykonania ustawy.
Art. 94.
Organy państwowe i przedsiębiorstwa są obowiązane dostosować prowadzone programy energetyczne do Narodowego Programu Efektywności Energetycznej.
Art. 95.
Minister Gospodarki przedstawia Najwyższemu Kongresowi Ludowemu informację o wykonaniu ustawy.
Art. 96.
Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.
Anton Talanov
Minister Gospodarki
Dnia 23 września 2026r.
o efektywności energetycznej
z dnia 23 września 2026 r.
Rozdział I
Przepisy ogólne
Art. 1.
Ustawa określa zasady poprawy efektywności energetycznej w Drackiej Republice Ludowo-Demokratycznej, w szczególności:
1. zasady ograniczania zużycia energii;
2. obowiązki państwa, przedsiębiorstw i jednostek administracji publicznej;
3. zasady prowadzenia audytów energetycznych;
4. zasady modernizacji energetycznej budynków, zakładów i infrastruktury;
5. system państwowych programów oszczędności energii;
6. zasady monitorowania i kontroli zużycia energii;
7. zasady finansowania przedsięwzięć zwiększających efektywność energetyczną;
8. zasady wykorzystania świadectw efektywności energetycznej;
9. zasady poprawy efektywności energetycznej w przemyśle, transporcie, rolnictwie i gospodarstwach domowych.
Art. 2.
Efektywność energetyczna oznacza stosunek uzyskanego efektu użytkowego do ilości energii wykorzystanej do jego osiągnięcia.
Art. 3.
Ilekroć w ustawie jest mowa o:
1. energii - należy przez to rozumieć energię elektryczną, cieplną, gazową, paliwa oraz inne nośniki energii;
2. przedsięwzięciu energetycznym - należy przez to rozumieć działanie prowadzące do ograniczenia zużycia energii przy zachowaniu lub zwiększeniu efektu użytkowego;
3. audytorze energetycznym - należy przez to rozumieć osobę posiadającą uprawnienia do wykonywania audytów energetycznych;
4. audytcie energetycznym - należy przez to rozumieć opracowanie określające sposób i możliwości zmniejszenia zużycia energii;
5. oszczędności energii - należy przez to rozumieć trwałe zmniejszenie zużycia energii w stosunku do poziomu bazowego;
6. odbiorcy energii - należy przez to rozumieć podmiot zużywający energię na własne potrzeby;
7. świadectwie efektywności energetycznej - należy przez to rozumieć dokument potwierdzający uzyskanie lub planowane uzyskanie określonej oszczędności energii.
Art. 4.
Polityka efektywności energetycznej stanowi element planowania gospodarczego Republiki.
Art. 5.
Za realizację państwowej polityki efektywności energetycznej odpowiada Minister Gospodarki.
Art. 6.
Minister Gospodarki współpracuje w zakresie efektywności energetycznej z:
1. Ministrem Finansów;
2. Ministrem Komunikacji;
3. Ministrem Narodu;
4. organami administracji terenowej;
5. przedsiębiorstwami państwowymi;
6. spółdzielniami;
7. przedsiębiorstwami prywatnymi i innymi podmiotami gospodarczymi.
Rozdział II
Państwowa polityka efektywności energetycznej
Art. 7.
Minister Gospodarki opracowuje Narodowy Program Efektywności Energetycznej.
Art. 8.
Program określa w szczególności:
1. krajowe cele zmniejszenia zużycia energii;
2. cele dla poszczególnych sektorów gospodarki;
3. priorytetowe inwestycje;
4. plan modernizacji infrastruktury energetycznej;
5. działania na rzecz ograniczenia strat energii;
6. zasady finansowania programu;
7. wskaźniki wykonania programu.
Art. 9.
Priorytet w państwowej polityce efektywności energetycznej mają:
1. przemysł ciężki;
2. energetyka;
3. ciepłownictwo;
4. transport;
5. budownictwo mieszkaniowe;
6. rolnictwo;
7. infrastruktura publiczna;
8. przedsiębiorstwa państwowe.
Art. 10.
Efektywność energetyczna jest uwzględniana przy opracowywaniu państwowych planów gospodarczych.
Art. 11.
Inwestycje państwowe powinny, w miarę możliwości technicznych i ekonomicznych, uwzględniać rozwiązania ograniczające zużycie energii.
Art. 12.
Minister Gospodarki określa w planach gospodarczych sektory, w których osiągnięcie określonego poziomu oszczędności energii stanowi cel państwowy.
Art. 13.
Państwo prowadzi politykę ograniczania strat energii podczas jej:
1. wytwarzania;
2. przesyłania;
3. dystrybucji;
4. magazynowania;
5. przetwarzania;
6. końcowego wykorzystania.
Rozdział III
Obowiązki przedsiębiorstw
Art. 14.
Przedsiębiorstwa są obowiązane racjonalnie gospodarować energią.
Art. 15.
Przedsiębiorstwo zużywające znaczne ilości energii jest obowiązane prowadzić ewidencję jej zużycia.
Art. 16.
Minister Gospodarki określa kategorię przedsiębiorstw zobowiązanych do prowadzenia szczegółowej ewidencji energetycznej.
Art. 17.
Przedsiębiorstwa zaliczone do kategorii, o której mowa w art. 16, sporządzają okresowe raporty dotyczące:
1. zużycia energii;
2. kosztów energii;
3. strat energii;
4. zastosowanych środków oszczędnościowych;
5. planowanych inwestycji energetycznych.
Art. 18.
Duże przedsiębiorstwo przemysłowe jest obowiązane przeprowadzać audyt energetyczny co najmniej raz na cztery lata.
Art. 19.
Audyt może obejmować w szczególności:
1. budynki;
2. linie produkcyjne;
3. maszyny;
4. instalacje;
5. systemy ogrzewania;
6. systemy chłodzenia;
7. transport przedsiębiorstwa;
8. zużycie energii elektrycznej;
9. zużycie paliw;
10. zużycie energii cieplnej.
Art. 20.
Przedsiębiorstwo po przeprowadzeniu audytu sporządza plan poprawy efektywności energetycznej.
Art. 21.
Plan, o którym mowa w art. 20, określa:
1. przedsięwzięcia;
2. przewidywane koszty;
3. przewidywane oszczędności;
4. termin realizacji;
5. źródło finansowania.
Art. 22.
Przedsiębiorstwo państwowe realizuje plan poprawy efektywności energetycznej zgodnie z państwowym planem gospodarczym.
Art. 23.
Przedsiębiorstwo prywatne i spółdzielnia realizują obowiązki określone w niniejszej ustawie z uwzględnieniem zasad określonych w ustawie o działalności gospodarczej.
Rozdział IV
Audyty energetyczne
Art. 24.
Audyt energetyczny ma na celu określenie możliwości zmniejszenia zużycia energii oraz kosztów jej wykorzystania.
Art. 25.
Audyt powinien zawierać:
1. charakterystykę obiektu lub przedsiębiorstwa;
2. dane o zużyciu energii;
3. ocenę stanu technicznego;
4. wykaz głównych źródeł zużycia energii;
5. wykaz strat energii;
6. propozycje działań modernizacyjnych;
7. obliczenie możliwych oszczędności;
8. analizę kosztów inwestycji;
9. przewidywany okres zwrotu inwestycji.
Art. 26.
Audyt energetyczny może zostać wykonany na potrzeby:
1. przedsiębiorstwa;
2. jednostki administracji;
3. budynku publicznego;
4. przedsiębiorstwa państwowego;
5. spółdzielni;
6. inwestycji państwowej.
Art. 27.
Audyt może być wykonany przez audytora energetycznego wpisanego do państwowego rejestru audytorów.
Art. 28.
Tworzy się Państwowy Rejestr Audytorów Energetycznych.
Art. 29.
Rejestr prowadzi Minister Gospodarki.
Art. 30.
Minister Gospodarki określa wymagania kwalifikacyjne dla audytorów energetycznych.
Rozdział V
Świadectwa efektywności energetycznej
Art. 31.
Podmiot realizujący przedsięwzięcie prowadzące do udokumentowanej oszczędności energii może uzyskać świadectwo efektywności energetycznej.
Art. 32.
Świadectwo potwierdza ilość energii, której zużycie zostało ograniczone w wyniku przedsięwzięcia.
Art. 33.
Świadectwo może zostać wydane w szczególności za:
1. modernizację zakładu przemysłowego;
2. modernizację sieci ciepłowniczej;
3. modernizację budynków;
4. wymianę urządzeń na bardziej efektywne;
5. ograniczenie strat przesyłowych;
6. modernizację oświetlenia;
7. modernizację systemów produkcyjnych;
8. poprawę efektywności transportu;
9. modernizację systemów energetycznych.
Art. 34.
Wniosek o wydanie świadectwa składa się do organu wskazanego przez Ministra Gospodarki.
Art. 35.
Do wniosku dołącza się audyt potwierdzający przewidywaną lub osiągniętą oszczędność energii.
Art. 36.
Świadectwa prowadzone są w Centralnym Rejestrze Efektywności Energetycznej.
Art. 37.
Rejestr prowadzi Minister Gospodarki.
Art. 38.
Świadectwo może stanowić podstawę do uzyskania wsparcia finansowego ze środków państwowych.
Art. 39.
Minister Gospodarki może określić system wymiany świadectw pomiędzy podmiotami gospodarczymi.
Art. 40.
Świadectwo nie może zostać wydane na przedsięwzięcie, którego oszczędności energii zostały już wykorzystane do uzyskania innej formy wsparcia publicznego, jeżeli prowadziłoby to do podwójnego finansowania tego samego efektu.
Rozdział VI
Efektywność energetyczna budynków
Art. 41.
Państwo prowadzi program poprawy efektywności energetycznej budynków mieszkalnych, publicznych i gospodarczych.
Art. 42.
Priorytet mają budynki o wysokim zużyciu energii.
Art. 43.
Programy modernizacji mogą obejmować:
1. ocieplenie budynków;
2. modernizację źródeł ciepła;
3. modernizację instalacji grzewczych;
4. modernizację wentylacji;
5. modernizację oświetlenia;
6. ograniczenie strat ciepła;
7. wykorzystanie energii odnawialnej;
8. modernizację systemów zarządzania energią.
Art. 44.
Budynki państwowe podlegają okresowej ocenie energetycznej.
Art. 45.
Minister Narodu oraz Minister Gospodarki współpracują przy programach poprawy efektywności energetycznej zasobu mieszkaniowego.
Art. 46.
W państwowym budownictwie mieszkaniowym należy stosować rozwiązania ograniczające koszty ogrzewania i energii elektrycznej.
Art. 47.
Modernizacja energetyczna budynków może być finansowana z budżetu państwa, funduszy państwowych, środków przedsiębiorstw oraz innych źródeł przewidzianych prawem.
Rozdział VII
Efektywność energetyczna przemysłu
Art. 48.
Przedsiębiorstwa przemysłowe są obowiązane przeciwdziałać nadmiernemu zużyciu energii.
Art. 49.
W szczególności należy ograniczać:
1. straty ciepła;
2. straty energii elektrycznej;
3. nieefektywne wykorzystanie paliw;
4. przestoje urządzeń;
5. straty technologiczne możliwe do ograniczenia przy zastosowaniu dostępnych rozwiązań.
Art. 50.
Minister Gospodarki może ustanawiać sektorowe normy efektywności energetycznej dla zakładów przemysłowych.
Art. 51.
Normy uwzględniają możliwości techniczne poszczególnych gałęzi przemysłu.
Art. 52.
Przedsiębiorstwa państwowe o strategicznym znaczeniu są objęte państwowymi programami modernizacji energetycznej.
Art. 53.
Modernizacja energetyczna może być uwzględniana w planach inwestycyjnych przedsiębiorstw państwowych.
Rozdział VIII
Efektywność energetyczna energetyki
Art. 54.
Przedsiębiorstwa energetyczne są obowiązane ograniczać straty podczas wytwarzania, przesyłania i dystrybucji energii.
Art. 55.
Minister Gospodarki opracowuje program ograniczania strat w krajowym systemie energetycznym.
Art. 56.
Program obejmuje w szczególności:
1. modernizację sieci;
2. wymianę urządzeń;
3. modernizację transformatorów;
4. ograniczenie strat przesyłowych;
5. modernizację źródeł energii;
6. rozwój magazynowania energii;
7. poprawę zarządzania zapotrzebowaniem.
Art. 57.
Przedsiębiorstwa ciepłownicze są obowiązane prowadzić działania na rzecz ograniczenia strat ciepła w sieciach.
Art. 58.
Modernizacja sieci energetycznych i ciepłowniczych może zostać uznana za inwestycję strategiczną państwa.
Rozdział IX
Efektywność energetyczna transportu
Art. 59.
Minister Komunikacji, we współpracy z Ministrem Gospodarki, prowadzi politykę zwiększania efektywności energetycznej transportu.
Art. 60.
Polityka obejmuje:
1. modernizację taboru;
2. rozwój transportu kolejowego;
3. poprawę efektywności transportu ciężarowego;
4. modernizację infrastruktury;
5. ograniczanie pustych przebiegów;
6. rozwój transportu publicznego;
7. poprawę organizacji przewozów.
Art. 61.
Przedsiębiorstwa transportowe mogą uzyskać wsparcie państwa na zakup lub modernizację pojazdów o zwiększonej efektywności energetycznej.
Art. 62.
W państwowym systemie planowania transportu należy uwzględniać zużycie energii przypadające na jednostkę przewozową.
Art. 63.
Minister Komunikacji prowadzi współpracę z Ministerstwem Gospodarki w zakresie poprawy efektywności transportu kolejowego, drogowego, morskiego i lotniczego.
Rozdział X
Efektywność energetyczna rolnictwa
Art. 64.
W rolnictwie prowadzi się działania na rzecz racjonalnego wykorzystania paliw i energii.
Art. 65.
Programy modernizacyjne mogą obejmować:
1. modernizację maszyn rolniczych;
2. modernizację budynków gospodarczych;
3. efektywne systemy ogrzewania;
4. wykorzystanie energii odnawialnej;
5. modernizację systemów nawadniania;
6. ograniczanie strat energii podczas przechowywania i przetwarzania produktów rolnych.
Rozdział XI
Gospodarstwa domowe
Art. 66.
Państwo prowadzi program edukacji społeczeństwa w zakresie racjonalnego wykorzystania energii.
Art. 67.
Program może obejmować:
1. informowanie o sposobach ograniczenia zużycia energii;
2. doradztwo energetyczne;
3. wsparcie modernizacji budynków;
4. wsparcie wymiany nieefektywnych urządzeń;
5. promocję energooszczędnych technologii.
Art. 68.
Wsparcie dla gospodarstw domowych jest kierowane w pierwszej kolejności do budynków o wysokim zużyciu energii oraz gospodarstw znajdujących się w trudnej sytuacji materialnej.
Rozdział XII
Finansowanie
Art. 69.
Przedsięwzięcia zwiększające efektywność energetyczną mogą być finansowane z:
1. budżetu państwa;
2. Państwowego Funduszu Efektywności Energetycznej;
3. środków przedsiębiorstw;
4. środków spółdzielni;
5. kredytów i pożyczek;
6. środków zagranicznych;
7. innych źródeł przewidzianych prawem.
Art. 70.
Tworzy się Państwowy Fundusz Efektywności Energetycznej.
Art. 71.
Funduszem zarządza Minister Gospodarki.
Art. 72.
Środki Funduszu przeznacza się w szczególności na:
1. modernizację energetyczną przedsiębiorstw państwowych;
2. modernizację budynków;
3. modernizację sieci energetycznych i ciepłowniczych;
4. rozwój technologii energooszczędnych;
5. badania naukowe;
6. programy dla gospodarstw domowych;
7. programy dla małych przedsiębiorstw i rzemiosła.
Art. 73.
Minister Finansów określa zasady prowadzenia gospodarki finansowej Funduszu w porozumieniu z Ministrem Gospodarki.
Rozdział XIII
Kontrola i nadzór
Art. 74.
Nadzór nad wykonaniem ustawy sprawuje Minister Gospodarki.
Art. 75.
Kontrolę mogą przeprowadzać upoważnione organy administracji państwowej.
Art. 76.
Kontrola może obejmować:
1. prawidłowość prowadzenia ewidencji;
2. prawidłowość audytów;
3. rzeczywiste osiągnięcie deklarowanych oszczędności;
4. wykorzystanie środków publicznych;
5. przestrzeganie norm efektywności energetycznej.
Art. 77.
Podmiot kontrolowany jest obowiązany udostępnić dokumenty i informacje niezbędne do przeprowadzenia kontroli.
Art. 78.
W przypadku stwierdzenia nieprawidłowości organ kontrolny może nakazać ich usunięcie.
Rozdział XIV
Odpowiedzialność
Art. 79.
Kto podaje nieprawdziwe dane w celu uzyskania świadectwa efektywności energetycznej lub środków publicznych, podlega odpowiedzialności określonej w przepisach prawa.
Art. 80.
Kto umyślnie uniemożliwia przeprowadzenie kontroli przewidzianej ustawą, podlega karze administracyjnej określonej w przepisach wykonawczych.
Art. 81.
W przypadku wykorzystania środków publicznych niezgodnie z przeznaczeniem podmiot może zostać zobowiązany do ich zwrotu.
Art. 82.
Minister Gospodarki może pozbawić podmiot prawa do korzystania z programów wsparcia w przypadku rażącego naruszenia przepisów ustawy.
Rozdział XV
Planowanie i sprawozdawczość
Art. 83.
Minister Gospodarki sporządza coroczny raport o efektywności energetycznej gospodarki Dracji.
Art. 84.
Raport obejmuje w szczególności:
1. całkowite zużycie energii;
2. zużycie energii według sektorów;
3. zużycie energii na jednostkę PKB;
4. osiągnięte oszczędności;
5. straty w systemach energetycznych;
6. realizację inwestycji;
7. wykorzystanie środków Funduszu;
8. realizację Narodowego Programu Efektywności Energetycznej.
Art. 85.
Dane dotyczące efektywności energetycznej są uwzględniane w państwowej statystyce gospodarczej.
Art. 86.
Minister Gospodarki może ustanawiać szczegółowe wskaźniki efektywności energetycznej dla poszczególnych sektorów gospodarki.
Rozdział XVI
Nauka i rozwój technologiczny
Art. 87.
Państwo wspiera badania nad technologiami zwiększającymi efektywność energetyczną.
Art. 88.
Minister Gospodarki współpracuje z Ministerstwem Gospodarki w zakresie nauki i technologii oraz właściwymi instytucjami naukowymi przy realizacji programów badawczych.
Art. 89.
Priorytet otrzymują technologie dotyczące:
1. magazynowania energii;
2. energooszczędnego przemysłu;
3. sieci energetycznych;
4. ciepłownictwa;
5. transportu;
6. budownictwa;
7. energetyki jądrowej;
8. odnawialnych źródeł energii;
9. odzysku energii odpadowej.
Art. 90.
Państwowe przedsiębiorstwa mogą uczestniczyć w programach badawczo-rozwojowych dotyczących efektywności energetycznej.
Rozdział XVII
Przepisy końcowe
Art. 91.
Przepisy ustawy stosuje się z uwzględnieniem ustawy o energetyce, ustawy o rozwoju energetyki jądrowej, ustawy o państwowej energetyce jądrowej, ustawy o zapasach paliw i surowców energetycznych oraz ustawy o inwestycjach państwowych.
Art. 92.
W zakresie nieuregulowanym niniejszą ustawą stosuje się przepisy dotyczące działalności gospodarczej, przedsiębiorstw państwowych, planowania gospodarczego, budownictwa, ochrony środowiska i finansów publicznych.
Art. 93.
Minister Gospodarki wydaje przepisy wykonawcze niezbędne do wykonania ustawy.
Art. 94.
Organy państwowe i przedsiębiorstwa są obowiązane dostosować prowadzone programy energetyczne do Narodowego Programu Efektywności Energetycznej.
Art. 95.
Minister Gospodarki przedstawia Najwyższemu Kongresowi Ludowemu informację o wykonaniu ustawy.
Art. 96.
Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.
Anton Talanov
Minister Gospodarki
Dnia 23 września 2026r.