Ustawa o Inwestycjach Państwowych

[Anton Talanov]

USTAWA

z dnia 21 września 2026 r.

o inwestycjach państwowych

Najwyższy Kongres Ludowy Drackiej Republiki Ludowo-Demokratycznej, uchwala, co następuje:

DZIAŁ I

Przepisy ogólne

Art. 1.

1. Ustawa określa zasady planowania, przygotowywania, finansowania, realizacji, kontroli i rozliczania inwestycji państwowych.


2. Celem inwestycji państwowych jest w szczególności:

- rozwój gospodarki narodowej,


- zwiększanie zdolności produkcyjnych,


- rozwój infrastruktury,


- poprawa warunków życia ludności,


- tworzenie miejsc pracy,


- rozwój technologiczny,


- zwiększanie bezpieczeństwa państwa,


- rozwój regionów,


- zwiększanie efektywności przedsiębiorstw państwowych,


- realizacja narodowych planów gospodarczych.





Art. 2.

Inwestycją państwową jest przedsięwzięcie finansowane w całości lub częściowo ze środków publicznych albo realizowane przez przedsiębiorstwo państwowe z wykorzystaniem majątku państwowego.

Art. 3.

Inwestycje państwowe mogą być realizowane przez:

1. organy administracji państwowej,


2. przedsiębiorstwa państwowe,


3. jednostki samorządu terytorialnego,


4. spółdzielnie, jeżeli otrzymują środki państwowe,


5. inne podmioty na podstawie umowy z państwem.



Art. 4.

Inwestycje państwowe prowadzi się zgodnie z:

1. Konstytucją DRLD,


2. narodowymi planami gospodarczymi,


3. ustawą budżetową,


4. przepisami o zamówieniach publicznych,


5. przepisami o planowaniu gospodarczym,


6. niniejszą ustawą.


DZIAŁ II

Narodowy system inwestycji państwowych

Art. 5.

Tworzy się Państwowy System Inwestycji, którego zadaniem jest koordynowanie inwestycji państwowych w skali całej Republiki.

Art. 6.

Za politykę inwestycyjną państwa odpowiada Rada Ministrów.

Art. 7.

Centralnym organem odpowiedzialnym za koordynację polityki inwestycyjnej jest Ministerstwo Gospodarki.

Art. 8.

Ministerstwo Gospodarki:

1. przygotowuje kierunki państwowej polityki inwestycyjnej,


2. koordynuje inwestycje między resortami,


3. prowadzi rejestr inwestycji strategicznych,


4. analizuje efektywność inwestycji,


5. przygotowuje propozycje inwestycji do narodowych planów gospodarczych,


6. monitoruje wykonanie inwestycji,


7. współpracuje z Bankiem Ludowym Republiki.



Art. 9.

W ramach Ministerstwa Gospodarki działa Departament Inwestycji, odpowiedzialny za bieżącą koordynację państwowych przedsięwzięć inwestycyjnych.


DZIAŁ III

Planowanie inwestycji

Art. 10.

Inwestycje państwowe planuje się w szczególności w ramach:

1. rocznych planów gospodarczych,


2. wieloletnich planów gospodarczych,


3. narodowych programów inwestycyjnych,


4. programów rozwoju poszczególnych sektorów gospodarki.



Art. 11.

Każda inwestycja państwowa o znaczącej wartości powinna posiadać:

1. określony cel,


2. harmonogram,


3. kosztorys,


4. źródło finansowania,


5. wskazanego inwestora,


6. przewidywane efekty gospodarcze lub społeczne,


7. plan utrzymania powstałego majątku.



Art. 12.

Przy planowaniu inwestycji uwzględnia się:

1. potrzeby gospodarki narodowej,


2. dostępność środków finansowych,


3. dostępność materiałów,


4. możliwości wykonawcze,


5. potrzeby poszczególnych regionów,


6. stan infrastruktury,


7. wpływ na środowisko,


8. przewidywane koszty utrzymania,


9. znaczenie dla bezpieczeństwa państwa.



Art. 13.

Inwestycja nie może zostać rozpoczęta bez zapewnienia źródła jej finansowania, z wyjątkiem inwestycji nadzwyczajnych związanych z bezpieczeństwem państwa, klęskami żywiołowymi lub innymi sytuacjami określonymi ustawą.


DZIAŁ IV

Kategorie inwestycji

Art. 14.

Inwestycje państwowe dzieli się na:

1. strategiczne,


2. gospodarcze,


3. infrastrukturalne,


4. społeczne,


5. regionalne,


6. technologiczne,


7. obronne,


8. środowiskowe,


9. mieszkaniowe,


10. pozostałe.



Art. 15.

Do inwestycji strategicznych zalicza się inwestycje mające podstawowe znaczenie dla:

1. bezpieczeństwa państwa,


2. energetyki,


3. surowców,


4. transportu,


5. przemysłu ciężkiego,


6. żywności,


7. telekomunikacji,


8. technologii,


9. obronności,


10. systemu finansowego.



Art. 16.

Inwestycje strategiczne podlegają szczególnemu nadzorowi Rady Ministrów i Ministra Gospodarki.

Art. 17.

Inwestycjami infrastrukturalnymi są w szczególności:

1. drogi,


2. koleje,


3. mosty,


4. porty,


5. lotniska,


6. sieci energetyczne,


7. sieci gazowe,


8. wodociągi,


9. kanalizacja,


10. telekomunikacja.



Art. 18.

Inwestycje społeczne obejmują w szczególności:

1. szkoły,


2. szpitale,


3. przychodnie,


4. mieszkania,


5. obiekty sportowe,


6. instytucje kultury,


7. domy opieki,


8. inne obiekty służące potrzebom społecznym.


DZIAŁ V

Narodowy Program Inwestycyjny

Art. 19.

Rada Ministrów może ustanowić Narodowy Program Inwestycyjny.

Art. 20.

Narodowy Program Inwestycyjny określa:

1. najważniejsze inwestycje państwa,


2. ich lokalizację,


3. przewidywane koszty,


4. harmonogram realizacji,


5. źródła finansowania,


6. odpowiedzialne organy,


7. przewidywane efekty.



Art. 21.

Program może obejmować okres wieloletni i podlegać corocznej aktualizacji.

Art. 22.

Inwestycje zawarte w Narodowym Programie Inwestycyjnym otrzymują pierwszeństwo przy planowaniu środków budżetowych, materiałów i zdolności wykonawczych państwa.


DZIAŁ VI

Finansowanie inwestycji

Art. 23.

Inwestycje państwowe mogą być finansowane z:

1. budżetu państwa,


2. budżetów jednostek samorządu terytorialnego,


3. środków przedsiębiorstw państwowych,


4. kredytów Banku Ludowego Republiki,


5. funduszy celowych,


6. środków pochodzących z zagranicy,


7. innych źródeł określonych prawem.



Art. 24.

Finansowanie inwestycji musi być zgodne z ustawą budżetową oraz narodowym planem gospodarczym.

Art. 25.

Bank Ludowy Republiki może udzielać kredytów inwestycyjnych przedsiębiorstwom państwowym na zasadach określonych przez prawo bankowe i narodowy plan gospodarczy.

Art. 26.

Kredyt inwestycyjny może być przeznaczony wyłącznie na cel określony w umowie lub decyzji finansującej.

Art. 27.

Środki przeznaczone na inwestycję nie mogą być wykorzystywane do finansowania bieżących wydatków niezwiązanych z jej realizacją, chyba że zezwalają na to przepisy szczególne.


DZIAŁ VII

Ocena inwestycji

Art. 28.

Przed rozpoczęciem inwestycji państwowej przeprowadza się jej ocenę ekonomiczną, techniczną i społeczną.

Art. 29.

Ocena inwestycji obejmuje w szczególności:

1. koszt całkowity,


2. przewidywany czas realizacji,


3. koszty utrzymania,


4. przewidywane przychody lub oszczędności,


5. wpływ na zatrudnienie,


6. wpływ na produkcję,


7. wpływ na region,


8. wpływ na środowisko,


9. znaczenie strategiczne.



Art. 30.

Inwestycja może zostać rozpoczęta mimo braku bezpośredniej rentowności, jeżeli jej realizacja jest uzasadniona:

1. interesem społecznym,


2. bezpieczeństwem państwa,


3. rozwojem infrastruktury,


4. rozwojem regionu,


5. potrzebą zapewnienia podstawowych usług,


6. realizacją narodowego planu gospodarczego.



Art. 31.

W przypadku inwestycji nierentownej podmiot odpowiedzialny jest obowiązany wykazać jej uzasadnienie społeczne lub gospodarcze.


DZIAŁ VIII

Realizacja inwestycji

Art. 32.

Inwestor odpowiada za prawidłową realizację inwestycji.

Art. 33.

Inwestor jest obowiązany:

1. przestrzegać harmonogramu,


2. kontrolować koszty,


3. zapewnić odpowiednią jakość,


4. prowadzić dokumentację,


5. informować o zagrożeniach dla realizacji,


6. przeciwdziałać marnotrawstwu środków.



Art. 34.

Przekroczenie zatwierdzonego kosztu inwestycji wymaga zgody właściwego organu, jeżeli przekroczenie przekracza limit określony w przepisach wykonawczych.

Art. 35.

W przypadku zagrożenia przekroczeniem kosztów inwestor jest obowiązany niezwłocznie poinformować organ nadzorujący.

Art. 36.

Zmiana podstawowego zakresu inwestycji wymaga zatwierdzenia przez organ właściwy dla jej kategorii.


DZIAŁ IX

Inwestycje przedsiębiorstw państwowych

Art. 37.

Przedsiębiorstwa państwowe mogą realizować inwestycje z własnych środków oraz środków przyznanych przez państwo.

Art. 38.

Plan inwestycyjny przedsiębiorstwa państwowego musi być zgodny z narodowym planem gospodarczym.

Art. 39.

Przedsiębiorstwo państwowe może wystąpić do Ministerstwa Gospodarki o wpisanie inwestycji do Narodowego Programu Inwestycyjnego.

Art. 40.

Wniosek powinien określać:

1. cel inwestycji,


2. lokalizację,


3. koszt,


4. termin realizacji,


5. źródło finansowania,


6. przewidywaną produkcję,


7. przewidywane zatrudnienie,


8. zapotrzebowanie na surowce i energię,


9. znaczenie dla gospodarki narodowej.


DZIAŁ X

Inwestycje przemysłowe

Art. 41.

Państwo wspiera inwestycje zwiększające krajowe zdolności produkcyjne.

Art. 42.

Za priorytetowe mogą zostać uznane inwestycje w:

1. przemysł ciężki,


2. energetykę,


3. górnictwo,


4. hutnictwo,


5. przemysł maszynowy,


6. transport,


7. elektronikę,


8. przemysł chemiczny,


9. produkcję środków transportu,


10. technologie strategiczne.



Art. 43.

Inwestycje przemysłowe powinny w miarę możliwości wykorzystywać krajowe surowce, przedsiębiorstwa i technologie.

Art. 44.

Minister Gospodarki może ustanowić program inwestycyjny dla określonego sektora gospodarki.


DZIAŁ XI

Inwestycje infrastrukturalne

Art. 45.

Państwo zapewnia planowy rozwój infrastruktury niezbędnej do funkcjonowania gospodarki narodowej.

Art. 46.

Priorytet przyznaje się inwestycjom:

1. usuwającym najważniejsze wąskie gardła transportowe,


2. zwiększającym bezpieczeństwo energetyczne,


3. poprawiającym dostępność komunikacyjną regionów,


4. wspierającym rozwój przemysłu,


5. poprawiającym dostęp do usług publicznych.



Art. 47.

Inwestycje infrastrukturalne powinny być planowane w sposób zapewniający ich wzajemną zgodność.

Art. 48.

Przy planowaniu infrastruktury uwzględnia się przyszłe potrzeby gospodarki narodowej oraz możliwości rozwoju przestrzennego.


DZIAŁ XII

Inwestycje regionalne

Art. 49.

Państwo prowadzi politykę inwestycyjną mającą na celu zmniejszanie nadmiernych różnic rozwojowych między regionami.

Art. 50.

Inwestycje regionalne mogą obejmować:

1. infrastrukturę,


2. przemysł,


3. mieszkalnictwo,


4. rolnictwo,


5. usługi publiczne,


6. transport,


7. energetykę,


8. gospodarkę wodną.



Art. 51.

Wojewódzkie organy administracji mogą przedstawiać Ministerstwu Gospodarki listę inwestycji istotnych dla rozwoju województwa.

Art. 52.

Ministerstwo Gospodarki uwzględnia potrzeby regionów przy przygotowywaniu narodowych programów inwestycyjnych.


DZIAŁ XIII

Inwestycje technologiczne i naukowe

Art. 53.

Państwo wspiera inwestycje służące rozwojowi krajowej nauki i technologii.

Art. 54.

Inwestycje technologiczne mogą obejmować:

1. zakłady badawcze,


2. laboratoria,


3. centra technologiczne,


4. zakłady produkcji zaawansowanych urządzeń,


5. infrastrukturę cyfrową,


6. produkcję podzespołów,


7. rozwój krajowego oprogramowania.



Art. 55.

Inwestycje technologiczne o znaczeniu strategicznym mogą być finansowane w pierwszej kolejności ze środków państwowych.


DZIAŁ XIV

Inwestycje mieszkaniowe

Art. 56.

Państwo prowadzi inwestycje mieszkaniowe w celu zapewnienia odpowiedniej liczby mieszkań oraz poprawy warunków mieszkaniowych ludności.

Art. 57.

Inwestycje mieszkaniowe mogą być realizowane przez:

1. państwo,


2. przedsiębiorstwa państwowe,


3. spółdzielnie mieszkaniowe,


4. samorząd terytorialny,


5. inne podmioty działające na podstawie umowy z państwem.



Art. 58.

Przy planowaniu inwestycji mieszkaniowych uwzględnia się:

1. liczbę mieszkańców,


2. rozwój przemysłu,


3. potrzeby pracowników,


4. dostęp do transportu,


5. szkoły,


6. ochronę zdrowia,


7. usługi,


8. tereny zielone.


DZIAŁ XV

Inwestycje zagraniczne państwa

Art. 59.

Państwo może prowadzić inwestycje poza terytorium DRLD, jeżeli służą one interesom gospodarczym Republiki.

Art. 60.

Inwestycje zagraniczne mogą dotyczyć w szczególności:

1. pozyskiwania surowców,


2. infrastruktury,


3. transportu,


4. przemysłu,


5. handlu zagranicznego,


6. technologii.



Art. 61.

Decyzję o inwestycji zagranicznej o znaczeniu strategicznym podejmuje Rada Ministrów na wniosek Ministra Gospodarki.


DZIAŁ XVI

Kontrola i audyt inwestycji

Art. 62.

Inwestycje państwowe podlegają kontroli finansowej, gospodarczej i technicznej.

Art. 63.

Kontrolę mogą prowadzić:

1. Ministerstwo Gospodarki,


2. Dracka Administracja Skarbowa,


3. Najwyższa Izba Kontroli Ludowej,


4. właściwe ministerstwa,


5. inne organy uprawnione na podstawie prawa.



Art. 64.

Kontrola obejmuje w szczególności:

1. wykorzystanie środków,


2. zgodność inwestycji z planem,


3. prawidłowość zamówień,


4. jakość wykonania,


5. terminowość,


6. osiągnięcie zakładanych efektów.



Art. 65.

W przypadku stwierdzenia nieprawidłowości organ kontrolny może nakazać:

1. usunięcie nieprawidłowości,


2. wstrzymanie określonych wydatków,


3. zmianę sposobu realizacji inwestycji,


4. przeprowadzenie dodatkowego audytu,


5. zawiadomienie właściwych organów o podejrzeniu przestępstwa.


DZIAŁ XVII

Odpowiedzialność za inwestycje

Art. 66.

Osoba odpowiedzialna za inwestycję ponosi odpowiedzialność za umyślne lub rażąco niedbałe naruszenie przepisów dotyczących jej realizacji.

Art. 67.

Za naruszenie przepisów może grozić:

1. odpowiedzialność służbowa,


2. odpowiedzialność majątkowa,


3. kara administracyjna,


4. odpowiedzialność karna na zasadach określonych w Kodeksie Karnym.



Art. 68.

Szczególnej odpowiedzialności podlega osoba, która:

1. świadomie zawyża koszty,


2. przyjmuje środki na niewykonaną inwestycję,


3. fałszuje dokumentację,


4. wykorzystuje środki inwestycyjne na cele prywatne,


5. świadomie dopuszcza do marnotrawstwa środków publicznych.


DZIAŁ XVIII

Zakończenie inwestycji

Art. 69.

Po zakończeniu inwestycji inwestor sporządza raport końcowy.

Art. 70.

Raport zawiera:

1. całkowity koszt,


2. termin realizacji,


3. zakres wykonanych prac,


4. osiągnięte efekty,


5. odchylenia od planu,


6. koszty utrzymania,


7. ocenę wykorzystania środków.



Art. 71.

Majątek powstały w wyniku inwestycji państwowej zostaje wpisany do właściwej ewidencji majątku publicznego.

Art. 72.

Inwestor jest obowiązany zapewnić właściwe utrzymanie powstałego majątku.


DZIAŁ XIX

Wstrzymanie i zakończenie inwestycji

Art. 73.

Inwestycja może zostać wstrzymana, jeżeli:

1. jej dalsza realizacja jest nieuzasadniona,


2. nastąpiło istotne przekroczenie kosztów,


3. zmieniły się potrzeby gospodarki narodowej,


4. nie można zapewnić finansowania,


5. inwestycja narusza przepisy prawa,


6. wystąpiły inne okoliczności uniemożliwiające jej prawidłową realizację.



Art. 74.

Decyzja o zakończeniu inwestycji przed wykonaniem całego zakresu powinna określać sposób wykorzystania dotychczas wykonanych prac i majątku.

Art. 75.

Nieukończona inwestycja może zostać:

1. przekazana innemu inwestorowi,


2. zmieniona w inne przedsięwzięcie,


3. włączona do innej inwestycji,


4. czasowo zawieszona,


5. zakończona.


DZIAŁ XX

Przepisy końcowe

Art. 76.

Minister Gospodarki określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady:

1. przygotowywania projektów inwestycyjnych,


2. oceny inwestycji,


3. monitorowania ich realizacji,


4. sporządzania raportów,


5. klasyfikacji inwestycji,


6. prowadzenia Państwowego Systemu Inwestycji.



Art. 77.

Rada Ministrów może ustanawiać wieloletnie programy inwestycyjne dla poszczególnych sektorów gospodarki.

Art. 78.

Inwestycje rozpoczęte przed wejściem w życie ustawy dostosowuje się do jej przepisów w zakresie określonym przez Radę Ministrów.

Art. 79.

Wykonanie ustawy powierza się Radzie Ministrów oraz Ministrowi Gospodarki.

Art. 80.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

Anton Talanov
Minister Gospodarki
Dnia 21 września 2026r.

[Eryk Hohland]

wszystko ładnie lecz proponuje zmienić w tytule na Ustawa zamiast UstWa

[Anton Talanov]

Literówka