Ustawa o Partnerstwie Gospodarczym i Inwestycyjnym

[Anton Talanov]

USTAWA

z dnia 21 września 2026 r.

o partnerstwie gospodarczym i inwestycyjnym

Najwyższy Kongres Ludowy Drackiej Republiki Ludowo-Demokratycznej, uchwala, co następuje:


DZIAŁ I

Przepisy ogólne

Art. 1.

1. Ustawa określa zasady współpracy państwa, przedsiębiorstw państwowych, spółdzielni, przedsiębiorstw prywatnych i innych podmiotów przy realizacji przedsięwzięć gospodarczych i inwestycyjnych.


2. Celem partnerstwa jest w szczególności:

- zwiększenie inwestycji,


- wykorzystanie krajowego kapitału i potencjału produkcyjnego,


- rozwój infrastruktury,


- rozwój przemysłu,


- tworzenie miejsc pracy,


- rozwój technologii,


- realizacja narodowych planów gospodarczych,


- wykorzystanie zasobów przedsiębiorstw prywatnych i spółdzielczych przy zachowaniu interesu państwa.



Art. 2.

Partnerstwo gospodarcze i inwestycyjne może być zawierane pomiędzy:

1. organem administracji państwowej a przedsiębiorstwem prywatnym,


2. przedsiębiorstwem państwowym a przedsiębiorstwem prywatnym,


3. przedsiębiorstwem państwowym a spółdzielnią,


4. państwem a przedsiębiorstwem zagranicznym,


5. przedsiębiorstwem państwowym a przedsiębiorstwem zagranicznym,


6. przedsiębiorstwami państwowymi,


7. innymi podmiotami określonymi w przepisach szczególnych.



Art. 3.

Partnerstwo nie może naruszać:

1. własności państwowej,


2. narodowych planów gospodarczych,


3. bezpieczeństwa państwa,


4. przepisów o ochronie konkurencji,


5. praw pracowników,


6. praw konsumentów,


7. zasad ochrony środowiska.



Art. 4.

Partnerstwo może obejmować realizację przedsięwzięcia na podstawie wspólnego finansowania, podziału zadań, podziału ryzyka, wykorzystania majątku lub wspólnego zarządzania przedsięwzięciem.


DZIAŁ II

Formy partnerstwa

Art. 5.

Partnerstwo może być realizowane w szczególności poprzez:

1. wspólną inwestycję,


2. wspólne przedsiębiorstwo,


3. umowę inwestycyjną,


4. umowę o wspólnej produkcji,


5. umowę o wspólnym rozwoju technologii,


6. umowę o wspólnym zarządzaniu infrastrukturą,


7. spółkę z udziałem państwa i partnera,


8. inne formy określone umową.



Art. 6.

Umowa partnerska określa w szczególności:

1. cel przedsięwzięcia,


2. zakres obowiązków stron,


3. wysokość wkładów,


4. sposób finansowania,


5. podział ryzyka,


6. sposób podziału przychodów,


7. zasady zarządzania,


8. czas trwania współpracy,


9. zasady kontroli,


10. warunki rozwiązania umowy.



Art. 7.

Wkładem partnera może być:

1. kapitał,


2. nieruchomość,


3. maszyny i urządzenia,


4. technologia,


5. know-how,


6. prawa majątkowe,


7. infrastruktura,


8. praca i usługi,


9. inne składniki majątkowe dopuszczone prawem.



Art. 8.

Wkład państwa może obejmować:

1. środki budżetowe,


2. nieruchomości państwowe,


3. infrastrukturę,


4. przedsiębiorstwa państwowe,


5. środki finansowe przedsiębiorstw państwowych,


6. technologie państwowe,


7. prawa majątkowe,


8. inne składniki majątku państwowego.


DZIAŁ III

Zasady wyboru partnera

Art. 9.

Wybór partnera powinien odbywać się w sposób zapewniający:

1. gospodarność,


2. przejrzystość,


3. ochronę majątku państwowego,


4. możliwość wykonania przedsięwzięcia,


5. odpowiednią jakość,


6. zgodność z planami gospodarczymi.



Art. 10.

Partnerem może zostać podmiot posiadający:

1. odpowiednie środki finansowe,


2. zdolność organizacyjną,


3. odpowiednie doświadczenie,


4. wymagane technologie lub kwalifikacje,


5. zdolność do wykonania zobowiązań.



Art. 11.

Nie może zostać partnerem podmiot:

1. który został prawomocnie pozbawiony prawa prowadzenia działalności gospodarczej,


2. który przedstawił fałszywe informacje,


3. który rażąco naruszył wcześniejsze umowy państwowe,


4. którego udział stwarzałby zagrożenie dla bezpieczeństwa państwa.



Art. 12.

Szczegółowy tryb wyboru partnera określa umowa oraz przepisy o zamówieniach publicznych, jeżeli mają zastosowanie.


DZIAŁ IV

Partnerstwo z przedsiębiorstwami prywatnymi

Art. 13.

Państwo może zawierać partnerstwa z przedsiębiorstwami prywatnymi w celu wykorzystania ich kapitału, technologii, zdolności produkcyjnych i doświadczenia.

Art. 14.

Partner prywatny może otrzymywać wynagrodzenie z tytułu:

1. wykonania inwestycji,


2. świadczenia usług,


3. zarządzania przedsięwzięciem,


4. udostępnienia technologii,


5. udziału w przychodach,


6. innych świadczeń określonych umową.



Art. 15.

Wynagrodzenie partnera musi pozostawać w związku z rzeczywistym wykonaniem jego obowiązków.

Art. 16.

Partner prywatny nie może uzyskać w wyniku partnerstwa prawa do majątku państwowego wykraczającego poza zakres określony w umowie i przepisach prawa.

Art. 17.

Partner prywatny jest obowiązany przestrzegać narodowych planów gospodarczych w zakresie, w jakim umowa przewiduje jego udział w ich realizacji.


DZIAŁ V

Partnerstwo z przedsiębiorstwami państwowymi

Art. 18.

Przedsiębiorstwo państwowe może zawierać umowy partnerskie, jeżeli służą one realizacji jego zadań gospodarczych.

Art. 19.

Przedsiębiorstwo państwowe może wnieść do partnerstwa:

1. środki finansowe,


2. zakłady produkcyjne,


3. maszyny,


4. nieruchomości,


5. technologie,


6. prawa majątkowe,


7. infrastrukturę.



Art. 20.

Zawarcie partnerstwa nie może powodować utraty przez przedsiębiorstwo państwowe zdolności do wykonywania podstawowych zadań określonych przez państwo.

Art. 21.

W przypadku przedsiębiorstwa strategicznego zgoda na partnerstwo wymaga zatwierdzenia przez Ministra Gospodarki.


DZIAŁ VI

Wspólne przedsiębiorstwa

Art. 22.

W celu realizacji przedsięwzięcia strony mogą utworzyć wspólne przedsiębiorstwo.

Art. 23.

Wspólne przedsiębiorstwo może mieć formę:

1. przedsiębiorstwa państwowego,


2. spółki,


3. spółdzielni,


4. innej formy prawnej określonej ustawą.



Art. 24.

Umowa ustanawiająca wspólne przedsiębiorstwo określa:

1. strukturę własnościową,


2. wysokość wkładów,


3. zasady zarządzania,


4. podział przychodów,


5. odpowiedzialność stron,


6. zasady podejmowania decyzji,


7. zasady kontroli,


8. warunki zakończenia działalności.



Art. 25.

Wspólne przedsiębiorstwo podlega prawu Dracji niezależnie od pochodzenia jego wspólników.


DZIAŁ VII

Partnerstwo inwestycyjne

Art. 26.

Partnerstwo inwestycyjne może obejmować:

1. budowę zakładów przemysłowych,


2. rozbudowę istniejących zakładów,


3. budowę infrastruktury,


4. modernizację przedsiębiorstw,


5. rozwój energetyki,


6. rozwój transportu,


7. inwestycje mieszkaniowe,


8. inwestycje technologiczne,


9. inwestycje rolne,


10. inwestycje w usługi.



Art. 27.

Inwestycja realizowana w ramach partnerstwa musi posiadać określony:

1. koszt,


2. harmonogram,


3. cel,


4. sposób finansowania,


5. zakres odpowiedzialności stron,


6. sposób rozliczenia.



Art. 28.

Partnerstwo może być wpisane do Narodowego Programu Inwestycyjnego.

Art. 29.

Inwestycje wpisane do Narodowego Programu Inwestycyjnego mogą otrzymać pierwszeństwo w dostępie do:

1. finansowania państwowego,


2. infrastruktury,


3. surowców,


4. energii,


5. terenów inwestycyjnych.


DZIAŁ VIII

Podział ryzyka

Art. 30.

Strony partnerstwa określają w umowie sposób podziału ryzyka gospodarczego.

Art. 31.

Ryzyko może dotyczyć w szczególności:

1. wzrostu kosztów,


2. opóźnienia inwestycji,


3. spadku popytu,


4. zmian technologicznych,


5. awarii,


6. dostępności surowców,


7. finansowania.



Art. 32.

Ryzyko powinno zostać przypisane stronie, która posiada największą możliwość jego kontrolowania.

Art. 33.

Państwo nie ponosi automatycznie odpowiedzialności za zobowiązania partnera prywatnego.

Art. 34.

Partner prywatny nie ponosi automatycznie odpowiedzialności za zobowiązania państwa lub przedsiębiorstwa państwowego.


DZIAŁ IX

Finansowanie partnerstwa

Art. 35.

Przedsięwzięcie może być finansowane:

1. ze środków państwowych,


2. ze środków partnera prywatnego,


3. ze środków przedsiębiorstw państwowych,


4. ze środków spółdzielczych,


5. z kredytów Banku Ludowego Republiki,


6. z kredytów innych uprawnionych instytucji,


7. z innych legalnych źródeł.



Art. 36.

Umowa określa udział poszczególnych stron w finansowaniu przedsięwzięcia.

Art. 37.

Państwo może udzielić wsparcia finansowego partnerowi, jeżeli:

1. przedsięwzięcie ma znaczenie dla gospodarki narodowej,


2. wsparcie zostało przewidziane w planie gospodarczym lub budżecie,


3. określono sposób kontroli wykorzystania środków.



Art. 38.

Środki państwowe przekazane partnerowi mogą być wykorzystane wyłącznie zgodnie z przeznaczeniem.


DZIAŁ X

Partnerstwo technologiczne

Art. 39.

Państwo może zawierać partnerstwa technologiczne w celu:

1. pozyskania nowych technologii,


2. rozwoju krajowej produkcji,


3. prowadzenia badań,


4. szkolenia pracowników,


5. tworzenia nowych produktów,


6. zwiększenia krajowej samowystarczalności technologicznej.



Art. 40.

Umowa może określać obowiązek przekazania państwu określonych praw technologicznych po zakończeniu przedsięwzięcia.

Art. 41.

Technologie o znaczeniu strategicznym podlegają ochronie zgodnie z przepisami o tajemnicy państwowej i bezpieczeństwie gospodarczym.


DZIAŁ XI

Partnerstwo zagraniczne

Art. 42.

Państwo może zawierać partnerstwa inwestycyjne z przedsiębiorstwami zagranicznymi.

Art. 43.

Partner zagraniczny może wnieść:

1. kapitał,


2. technologie,


3. maszyny,


4. doświadczenie organizacyjne,


5. dostęp do rynków zagranicznych,


6. inne zasoby określone umową.



Art. 44.

Partnerstwo zagraniczne powinno, w miarę możliwości, prowadzić do:

1. rozwoju krajowej produkcji,


2. szkolenia pracowników drackich,


3. transferu technologii,


4. zwiększenia eksportu,


5. rozwoju krajowych przedsiębiorstw.



Art. 45.

Partner zagraniczny nie może uzyskać kontroli nad strategicznymi zasobami państwa, jeżeli przepisy szczególne tego zabraniają.

Art. 46.

Partnerstwo zagraniczne dotyczące infrastruktury strategicznej wymaga zgody Rady Ministrów.


DZIAŁ XII

Ochrona interesu państwa

Art. 47.

W każdym partnerstwie, w którym stroną jest państwo lub przedsiębiorstwo państwowe, należy zapewnić ochronę:

1. majątku państwowego,


2. interesu gospodarki narodowej,


3. bezpieczeństwa państwa,


4. ciągłości podstawowych usług,


5. praw pracowników.



Art. 48.

Umowa partnerska nie może przekazywać partnerowi prywatnemu wyłącznego prawa do działalności na rynku, jeżeli prowadziłoby to do nieuzasadnionego powstania monopolu.

Art. 49.

Partnerstwo podlega przepisom o ochronie konkurencji i kontroli monopoli.

Art. 50.

W przypadku zagrożenia bezpieczeństwa gospodarczego państwo może podjąć działania przewidziane w odrębnych ustawach.


DZIAŁ XIII

Pracownicy

Art. 51.

Partnerstwo nie może służyć obchodzeniu przepisów prawa pracy.

Art. 52.

Pracownicy zatrudnieni przy realizacji przedsięwzięcia podlegają przepisom o:

1. czasie pracy,


2. wynagrodzeniu,


3. bezpieczeństwie i higienie pracy,


4. ubezpieczeniach społecznych,


5. związkach zawodowych.



Art. 53.

W umowie można określić minimalny poziom zatrudnienia wymagany dla realizacji przedsięwzięcia.

Art. 54.

W przypadku inwestycji otrzymującej znaczące wsparcie państwa umowa może przewidywać obowiązek utrzymania określonego poziomu zatrudnienia przez oznaczony okres.


DZIAŁ XIV

Kontrola i nadzór

Art. 55.

Nad partnerstwem państwowym mogą sprawować kontrolę:

1. Ministerstwo Gospodarki,


2. właściwe ministerstwo,


3. Dracka Administracja Skarbowa,


4. Najwyższa Izba Kontroli Ludowej,


5. inne organy uprawnione ustawą.



Art. 56.

Kontrola obejmuje w szczególności:

1. wykorzystanie środków publicznych,


2. wykonanie inwestycji,


3. realizację umowy,


4. osiągnięcie zakładanych efektów,


5. stan majątku państwowego,


6. przestrzeganie prawa.



Art. 57.

Partner jest obowiązany udostępnić organom kontrolnym dokumenty dotyczące przedsięwzięcia.


DZIAŁ XV

Zmiana i rozwiązanie partnerstwa

Art. 58.

Zmiana podstawowych warunków partnerstwa wymaga zgody stron oraz zatwierdzenia właściwego organu państwowego, jeżeli wynika to z przepisów lub umowy.

Art. 59.

Partnerstwo może zostać rozwiązane w przypadku:

1. wykonania wszystkich zobowiązań,


2. porozumienia stron,


3. rażącego naruszenia umowy,


4. trwałej niemożności realizacji przedsięwzięcia,


5. zagrożenia bezpieczeństwa państwa,


6. innych przypadków określonych w umowie.



Art. 60.

W przypadku rozwiązania partnerstwa umowa określa sposób:

1. rozliczenia stron,


2. podziału majątku,


3. spłaty zobowiązań,


4. dalszego funkcjonowania inwestycji.


DZIAŁ XVI

Przejście majątku na państwo

Art. 61.

Umowa może przewidywać, że po zakończeniu partnerstwa składniki majątkowe powstałe w wyniku przedsięwzięcia przechodzą na własność państwa.

Art. 62.

Jeżeli składnik majątkowy pozostaje własnością partnera, umowa może określać obowiązek dalszego udostępniania go państwu lub ludności.

Art. 63.

Przekazanie majątku państwu powinno nastąpić w stanie pozwalającym na dalsze użytkowanie, z uwzględnieniem normalnego zużycia.


DZIAŁ XVII

Niewykonanie umowy

Art. 64.

Umowa partnerska określa skutki niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązań.

Art. 65.

Skutkami niewykonania umowy mogą być:

1. kara umowna,


2. obniżenie wynagrodzenia,


3. obowiązek naprawienia szkody,


4. obowiązek usunięcia nieprawidłowości,


5. rozwiązanie umowy.



Art. 66.

Partner, który wykorzystał środki publiczne niezgodnie z przeznaczeniem, jest obowiązany do ich zwrotu na zasadach określonych prawem.


DZIAŁ XVIII

Szczególne partnerstwa gospodarcze

Art. 67.

Rada Ministrów może ustanowić program partnerstwa dla określonego sektora gospodarki.

Art. 68.

Programy, o których mowa w art. 67, mogą dotyczyć w szczególności:

1. energetyki,


2. transportu,


3. przemysłu ciężkiego,


4. górnictwa,


5. rolnictwa,


6. budownictwa mieszkaniowego,


7. elektroniki,


8. telekomunikacji,


9. technologii,


10. ochrony środowiska.



Art. 69.

Minister Gospodarki może określić szczególne warunki partnerstwa dla sektorów uznanych za priorytetowe w narodowym planie gospodarczym.


DZIAŁ XIX

Rejestr partnerstw

Art. 70.

Tworzy się Państwowy Rejestr Partnerstw Gospodarczych i Inwestycyjnych.

Art. 71.

Rejestr prowadzi Ministerstwo Gospodarki.

Art. 72.

Do Rejestru wpisuje się:

1. strony partnerstwa,


2. przedmiot przedsięwzięcia,


3. wartość inwestycji,


4. okres obowiązywania umowy,


5. udział państwa,


6. podstawowe zasady finansowania.



Art. 73.

Informacje podlegające ochronie ze względu na bezpieczeństwo państwa lub tajemnicę przedsiębiorstwa nie podlegają publicznemu udostępnieniu.


DZIAŁ XX

Przepisy końcowe

Art. 74.

Partnerstwa gospodarcze i inwestycyjne podlegają również przepisom:

1. Ustawy o inwestycjach państwowych,


2. Ustawy o działalności gospodarczej,


3. Ustawy o przedsiębiorstwach państwowych,


4. Ustawy o przedsiębiorstwach prywatnych,


5. Ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów,


6. Ustawy o kontroli monopoli państwowych i prywatnych,


7. Ustawy o planowaniu gospodarczym,


8. Ustawy o zamówieniach publicznych,


9. innych właściwych ustaw.



Art. 75.

Minister Gospodarki określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady:

1. przygotowywania umów partnerskich,


2. oceny przedsięwzięć,


3. wyboru partnerów,


4. kontroli partnerstw,


5. prowadzenia Państwowego Rejestru Partnerstw.



Art. 76.

Rada Ministrów może ustanawiać programy państwowego wsparcia dla przedsięwzięć realizowanych w ramach niniejszej ustawy.

Art. 77.

Wykonanie ustawy powierza się Radzie Ministrów oraz Ministrowi Gospodarki.

Art. 78.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

Anton Talanov
Minister Gospodarki
Dnia 21 września 2026r.
Dnia 21 września 2026r.