Ustawa o Bezpieczeństwie Produktów

[Anton Talanov]

USTAWA

z dnia 22 września 2026 r.

o bezpieczeństwie produktów

Rozdział 1

Przepisy ogólne

Art. 1.

1. Ustawa określa zasady zapewniania bezpieczeństwa produktów wprowadzanych do obrotu, użytkowania lub oddawanych do dyspozycji na terytorium Drackiej Republiki Ludowo-Demokratycznej.


2. Celem ustawy jest ochrona życia, zdrowia, mienia i środowiska oraz zapobieganie wprowadzaniu do obrotu produktów stwarzających zagrożenie.



Art. 2.
Ustawa ma zastosowanie do producentów, importerów, dystrybutorów, sprzedawców oraz innych podmiotów uczestniczących w łańcuchu dostaw produktów.

Art. 3.
Przepisy ustawy stosuje się z uwzględnieniem przepisów o jakości produktów i usług, ochronie konsumentów, ochronie zdrowia, ochronie środowiska, transporcie, budownictwie i innych przepisów szczególnych.

Art. 4.
Ilekroć w ustawie jest mowa o:

1. produkcie - rozumie się przez to rzecz przeznaczoną do sprzedaży, użytkowania lub innego udostępnienia;


2. produkcie bezpiecznym - rozumie się przez to produkt, który przy normalnym lub przewidywalnym użytkowaniu nie stwarza zagrożenia większego niż dopuszczalne w związku z jego przeznaczeniem;


3. produkcie niebezpiecznym - rozumie się przez to produkt, który stwarza zagrożenie dla życia, zdrowia, mienia lub środowiska;


4. producencie - rozumie się przez to podmiot wytwarzający produkt albo przedstawiający się jako jego producent;


5. importerze - rozumie się przez to podmiot sprowadzający produkt z zagranicy w celu jego wprowadzenia do obrotu w Republice;


6. dystrybutorze - rozumie się przez to podmiot uczestniczący w dostarczaniu produktu do odbiorcy;


7. wprowadzeniu do obrotu - rozumie się przez to pierwsze udostępnienie produktu na terytorium Republiki;


8. wycofaniu produktu - rozumie się przez to działanie mające na celu zapobieżenie udostępnianiu produktu;


9. odzyskaniu produktu - rozumie się przez to działanie mające na celu zwrot produktu od użytkownika lub konsumenta.


Rozdział 2

Ogólne wymagania bezpieczeństwa

Art. 5.
Produkt może zostać wprowadzony do obrotu wyłącznie wtedy, gdy jest bezpieczny.

Art. 6.
Przy ocenie bezpieczeństwa produktu uwzględnia się w szczególności:

1. jego właściwości;


2. skład i konstrukcję;


3. przeznaczenie;


4. sposób użytkowania;


5. informacje przekazane użytkownikowi;


6. przewidywalne niewłaściwe użytkowanie;


7. szczególne zagrożenia związane z jego użytkowaniem.



Art. 7.
Produkt powinien być zaprojektowany i wykonany w sposób ograniczający ryzyko powstania szkody podczas jego normalnego i przewidywalnego użytkowania.

Art. 8.
Produkt wymagający szczególnych warunków użytkowania musi posiadać odpowiednie instrukcje, ostrzeżenia i informacje dotyczące bezpieczeństwa.

Art. 9.
Informacje dotyczące bezpieczeństwa produktu muszą być prawdziwe, czytelne i zrozumiałe dla użytkownika.

Art. 10.
Brak ostrzeżenia o zagrożeniu, którego użytkownik nie może rozsądnie przewidzieć, może stanowić podstawę uznania produktu za niespełniający wymagań bezpieczeństwa.


Rozdział 3

Obowiązki producenta

Art. 11.
Producent jest obowiązany zapewnić, aby wytwarzane przez niego produkty spełniały wymagania bezpieczeństwa.

Art. 12.
Producent przed wprowadzeniem produktu do obrotu powinien dokonać oceny zagrożeń związanych z produktem, jeżeli wynika to z jego charakteru lub przepisów szczególnych.

Art. 13.
Producent jest obowiązany prowadzić dokumentację umożliwiającą ustalenie podstawowych informacji dotyczących bezpieczeństwa produktu.

Art. 14.
Producent zapewnia odpowiednią kontrolę procesu produkcji w zakresie niezbędnym do zachowania bezpieczeństwa produktów.

Art. 15.
Producent powinien zapewnić identyfikowalność produktu, jeżeli jest to niezbędne dla ochrony bezpieczeństwa użytkowników.

Art. 16.
Producent jest obowiązany oznaczyć produkt lub jego opakowanie w sposób umożliwiający ustalenie jego producenta oraz, w razie potrzeby, partii produkcyjnej.

Art. 17.
Producent jest obowiązany przechowywać informacje dotyczące bezpieczeństwa produktów przez okres określony w przepisach szczególnych.

Art. 18.
Producent, który dowiedział się o istnieniu zagrożenia związanego z produktem już wprowadzonym do obrotu, jest obowiązany niezwłocznie podjąć działania odpowiednie do rodzaju zagrożenia.

Art. 19.
Działania, o których mowa w art. 18, mogą obejmować:

1. ostrzeżenie użytkowników;


2. naprawę produktu;


3. wymianę produktu;


4. wycofanie produktu;


5. odzyskanie produktu;


6. inne działania ograniczające zagrożenie.



Art. 20.
Producent współpracuje z organami państwa przy ustalaniu źródła zagrożenia i sposobu jego usunięcia.


Rozdział 4

Obowiązki importerów i dystrybutorów

Art. 21.
Importer jest obowiązany upewnić się, że produkt sprowadzany do Republiki spełnia wymagania bezpieczeństwa.

Art. 22.
Importer nie może wprowadzić do obrotu produktu, jeżeli posiada informacje wskazujące, że produkt jest niebezpieczny.

Art. 23.
Importer zapewnia dostępność dokumentacji wymaganej dla potwierdzenia bezpieczeństwa produktu.

Art. 24.
Dystrybutor jest obowiązany działać z należytą starannością w celu zapewnienia, aby udostępniany przez niego produkt był bezpieczny.

Art. 25.
Dystrybutor nie może świadomie udostępniać produktu, o którym wie lub powinien wiedzieć, że stwarza poważne zagrożenie.

Art. 26.
Dystrybutor jest obowiązany przekazywać producentowi lub importerowi informacje o stwierdzonych zagrożeniach związanych z produktem.

Art. 27.
Jeżeli dystrybutor posiada produkt niebezpieczny, jest obowiązany podjąć działania w celu jego zabezpieczenia i niedopuszczenia do dalszego obrotu.


Rozdział 5

Szczególne wymagania dotyczące produktów

Art. 28.
Dla produktów stwarzających szczególne rodzaje zagrożeń mogą być ustanowione dodatkowe wymagania dotyczące:

1. konstrukcji;


2. materiałów;


3. oznakowania;


4. instrukcji;


5. badań;


6. certyfikacji;


7. sposobu przechowywania i transportu.



Art. 29.
Produkty przeznaczone dla dzieci, osób starszych lub osób wymagających szczególnej ochrony mogą podlegać dodatkowym wymaganiom bezpieczeństwa.

Art. 30.
Produkty przeznaczone do użytkowania w miejscach publicznych muszą uwzględniać zagrożenia wynikające z możliwości korzystania z nich przez nieograniczoną liczbę osób.

Art. 31.
Produkty wykorzystywane w działalności zawodowej mogą podlegać wymaganiom bezpieczeństwa określonym w przepisach dotyczących danego rodzaju działalności.

Art. 32.
W przypadku produktów przeznaczonych do kontaktu z żywnością, produktów medycznych, produktów chemicznych, materiałów budowlanych, środków transportu oraz innych produktów objętych szczególnymi regulacjami stosuje się również przepisy szczególne.


Rozdział 6

System kontroli bezpieczeństwa

Art. 33.
Minister Gospodarki koordynuje państwowy system nadzoru nad bezpieczeństwem produktów w zakresie ogólnym.

Art. 34.
Organy państwowe właściwe dla poszczególnych dziedzin gospodarki sprawują kontrolę bezpieczeństwa produktów w zakresie określonym odrębnymi przepisami.

Art. 35.
Organy kontroli mogą:

1. przeprowadzać kontrole przedsiębiorstw;


2. pobierać próbki produktów;


3. żądać dokumentów i informacji;


4. przeprowadzać lub zlecać badania;


5. nakazywać usunięcie zagrożeń;


6. nakazywać wycofanie produktów;


7. zakazywać udostępniania produktów w przypadkach określonych ustawą.



Art. 36.
Kontrola może zostać przeprowadzona również bez wcześniejszego zawiadomienia, jeżeli jest to konieczne dla ochrony życia, zdrowia lub mienia.

Art. 37.
Podmiot kontrolowany jest obowiązany współpracować z organem kontroli oraz udostępniać dokumenty i informacje niezbędne do przeprowadzenia kontroli.

Art. 38.
W przypadku uzasadnionego podejrzenia poważnego zagrożenia organ kontroli może zabezpieczyć produkt do czasu zakończenia postępowania.


Rozdział 7

Produkty niebezpieczne

Art. 39.
Produkt uznaje się za niebezpieczny, jeżeli jego właściwości stwarzają niedopuszczalne zagrożenie dla życia, zdrowia, mienia lub środowiska.

Art. 40.
Stwierdzenie zagrożenia może nastąpić na podstawie:

1. kontroli państwowej;


2. wyników badań;


3. zgłoszenia producenta;


4. zgłoszenia importera lub dystrybutora;


5. informacji od użytkowników;


6. innych wiarygodnych informacji.



Art. 41.
W przypadku stwierdzenia produktu niebezpiecznego organ właściwy może nakazać:

1. czasowe wstrzymanie sprzedaży;


2. zakaz wprowadzania do obrotu;


3. wycofanie produktu;


4. odzyskanie produktu;


5. ostrzeżenie użytkowników;


6. usunięcie zagrożenia;


7. zniszczenie produktu, jeżeli nie może zostać bezpiecznie wykorzystany.



Art. 42.
Środek zastosowany przez organ powinien odpowiadać charakterowi i skali zagrożenia.

Art. 43.
Jeżeli produkt może zostać bezpiecznie naprawiony lub zmodyfikowany, organ może dopuścić jego dalsze użytkowanie po usunięciu zagrożenia.

Art. 44.
Koszty działań związanych z usunięciem zagrożenia ponosi podmiot odpowiedzialny za produkt, jeżeli odpowiedzialność wynika z jego działania lub zaniechania.


Rozdział 8

System ostrzegania

Art. 45.
Tworzy się Państwowy System Ostrzegania o Niebezpiecznych Produktach.

Art. 46.
System służy wymianie informacji między organami państwa dotyczących produktów stwarzających poważne zagrożenie.

Art. 47.
Do systemu wprowadza się w szczególności informacje o:

1. rodzaju produktu;


2. producencie lub importerze;


3. rodzaju zagrożenia;


4. podjętych działaniach;


5. obszarze występowania produktu;


6. wynikach badań.



Art. 48.
Informacje dotyczące produktów stwarzających poważne zagrożenie mogą zostać podane do publicznej wiadomości.

Art. 49.
Sposób prowadzenia systemu określi Minister Gospodarki w drodze rozporządzenia.


Rozdział 9

Wycofanie i odzyskanie produktu

Art. 50.
Wycofanie produktu może nastąpić z inicjatywy producenta, importera, dystrybutora albo na podstawie decyzji właściwego organu.

Art. 51.
Odzyskanie produktu obejmuje w szczególności działania umożliwiające jego zwrot przez użytkowników.

Art. 52.
Producent lub importer jest obowiązany określić sposób zwrotu produktu, jeżeli odzyskanie produktu zostało zarządzone.

Art. 53.
Informacja o wycofaniu produktu powinna określać co najmniej:

1. nazwę produktu;


2. producenta lub importera;


3. rodzaj zagrożenia;


4. sposób rozpoznania produktu;


5. sposób jego zwrotu lub zabezpieczenia.



Art. 54.
Jeżeli zagrożenie jest poważne, informacja o wycofaniu produktu może zostać przekazana za pośrednictwem środków masowego przekazu.


Rozdział 10

Produkty importowane

Art. 55.
Produkty importowane podlegają takim samym podstawowym wymaganiom bezpieczeństwa jak produkty krajowe.

Art. 56.
Organy państwa mogą przeprowadzać kontrolę bezpieczeństwa produktów importowanych przed ich dopuszczeniem do obrotu.

Art. 57.
Produkt importowany, który nie spełnia wymagań bezpieczeństwa, może zostać:

1. niedopuszczony do obrotu;


2. zwrócony dostawcy;


3. poddany działaniom naprawczym;


4. zniszczony, jeżeli inne rozwiązanie nie zapewnia bezpieczeństwa.



Art. 58.
Importer ponosi odpowiedzialność za wprowadzenie do obrotu produktu niebezpiecznego na zasadach określonych w ustawie i innych przepisach.


Rozdział 11

Produkty państwowe i strategiczne

Art. 59.
Przedsiębiorstwa państwowe są obowiązane uwzględniać bezpieczeństwo produktów jako jeden z podstawowych elementów planowania produkcji.

Art. 60.
Produkty przeznaczone dla infrastruktury krytycznej, transportu, energetyki, ochrony ludności i innych strategicznych dziedzin mogą podlegać podwyższonym wymaganiom bezpieczeństwa.

Art. 61.
Minister Gospodarki może, w porozumieniu z właściwym ministrem, ustanowić dodatkowe wymagania bezpieczeństwa dla produktów o znaczeniu strategicznym.

Art. 62.
Produkt wytwarzany przez przedsiębiorstwo państwowe nie może zostać dopuszczony do wykorzystania pomimo stwierdzonego poważnego zagrożenia wyłącznie z powodu jego znaczenia gospodarczego.


Rozdział 12

Współpraca naukowa i techniczna

Art. 63.
Państwo wspiera rozwój technologii służących zwiększeniu bezpieczeństwa produktów.

Art. 64.
Przedsiębiorstwa mogą współpracować z uczelniami i jednostkami badawczymi w zakresie:

1. badań bezpieczeństwa;


2. wykrywania zagrożeń;


3. rozwoju nowych materiałów;


4. poprawy konstrukcji produktów;


5. opracowywania metod kontroli.



Art. 65.
Minister Gospodarki może ustanawiać państwowe programy badań nad bezpieczeństwem produktów.


Rozdział 13

Odpowiedzialność

Art. 66.
Kto wprowadza do obrotu produkt niebezpieczny, podlega odpowiedzialności administracyjnej lub karnej na zasadach określonych w odrębnych przepisach.

Art. 67.
Kto świadomie ukrywa informację o poważnym zagrożeniu związanym z produktem, podlega odpowiedzialności określonej w Kodeksie Karnym DRLD.

Art. 68.
Kto posługuje się dokumentacją potwierdzającą bezpieczeństwo produktu, mimo że dokumentacja ta została sfałszowana lub utraciła ważność, podlega odpowiedzialności określonej w przepisach prawa.

Art. 69.
Odpowiedzialność określona w ustawie nie wyłącza odpowiedzialności cywilnej za szkody wyrządzone przez produkt.


Rozdział 14

Przepisy końcowe

Art. 70.
Minister Gospodarki sprawuje ogólny nadzór nad wykonywaniem ustawy.

Art. 71.
Minister Gospodarki, w porozumieniu z właściwymi ministrami, określi w drodze rozporządzeń szczegółowe wymagania dotyczące:

1. systemu kontroli bezpieczeństwa;


2. identyfikacji produktów;


3. zgłaszania produktów niebezpiecznych;


4. procedur wycofania i odzyskania produktów;


5. prowadzenia Państwowego Systemu Ostrzegania o Niebezpiecznych Produktach.



Art. 72.
Przepisy ustawy nie naruszają szczególnych wymagań dotyczących bezpieczeństwa określonych w ustawach regulujących poszczególne rodzaje produktów.

Art. 73.
W zakresie nieuregulowanym niniejszą ustawą stosuje się przepisy o jakości produktów i usług, ochronie konkurencji i konsumentów, działalności gospodarczej oraz inne przepisy prawa DRLD.

Art. 74.
Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

Anton Talanov
Minister Gospodarki
Dnia 22 września 2026r.