Ustawa o Żegludze Śródlądowej

[Anton Talanov]

USTAWA

o żegludze śródlądowej

z dnia 24 września 2026 r.

Rozdział I

Przepisy ogólne

Art. 1.
Ustawa określa zasady wykonywania żeglugi na śródlądowych drogach wodnych Drackiej Republiki Ludowo-Demokratycznej, organizację administracji żeglugi śródlądowej, wymagania wobec statków i załóg, zasady przewozu osób i towarów oraz bezpieczeństwo żeglugi.

Art. 2.
Śródlądowymi drogami wodnymi są rzeki, kanały, jeziora i inne wody uznane przez państwo za żeglowne.

Art. 3.
Nadzór nad żeglugą śródlądową sprawuje Minister Gospodarki.

Art. 4.
Żegluga śródlądowa stanowi część systemu transportowego państwa i jest uwzględniana w narodowych planach gospodarczych oraz planach rozwoju transportu.

Art. 5.
Przepisy ustawy stosuje się do:

1. statków żeglugi śródlądowej,


2. przedsiębiorstw żeglugowych,


3. armatorów,


4. załóg statków,


5. przewoźników,


6. zarządców dróg wodnych,


7. portów i przystani śródlądowych.


Rozdział II

Administracja żeglugi śródlądowej

Art. 6.
Tworzy się Dracką Administrację Żeglugi Śródlądowej, podległą Ministrowi Gospodarki.

Art. 7.
Do zadań Drackiej Administracji Żeglugi Śródlądowej należy w szczególności:

1. nadzór nad żeglugą,


2. prowadzenie rejestru statków,


3. kontrola bezpieczeństwa żeglugi,


4. wydawanie dokumentów żeglugowych,


5. kontrola kwalifikacji załóg,


6. nadzór nad przestrzeganiem przepisów na drogach wodnych,


7. badanie wypadków żeglugowych.



Art. 8.
Minister Gospodarki określa organizację Drackiej Administracji Żeglugi Śródlądowej.

Art. 9.
Administracja żeglugi śródlądowej współpracuje z Ministrem Komunikacji, organami gospodarki wodnej, samorządem terytorialnym oraz właściwymi służbami państwowymi.


Rozdział III

Śródlądowe drogi wodne

Art. 10.
Śródlądowe drogi wodne dzieli się na:

1. drogi wodne państwowe,


2. drogi wodne regionalne,


3. drogi wodne lokalne.



Art. 11.
Klasyfikację dróg wodnych określa Minister Gospodarki w porozumieniu z Ministrem Komunikacji.

Art. 12.
Drogi wodne powinny być utrzymywane w stanie umożliwiającym bezpieczną żeglugę, odpowiednio do ich klasy.

Art. 13.
Do infrastruktury drogi wodnej należą w szczególności:

1. kanały i koryta rzek,


2. śluzy,


3. jazy,


4. zapory,


5. oznakowanie nawigacyjne,


6. nabrzeża,


7. urządzenia sterujące ruchem,


8. mosty i przeprawy przystosowane do żeglugi.



Art. 14.
Budowa, przebudowa i utrzymanie dróg wodnych odbywa się zgodnie z narodowymi planami gospodarczymi i planami rozwoju transportu.

Art. 15.
Państwo może uznać drogę wodną za strategiczną dla transportu towarowego lub gospodarczego.

Art. 16.
Na strategicznych drogach wodnych państwo zapewnia priorytetowe utrzymanie oraz rozwój infrastruktury.


Rozdział IV

Statki żeglugi śródlądowej

Art. 17.
Statek może być dopuszczony do żeglugi po spełnieniu wymagań technicznych i bezpieczeństwa określonych przepisami prawa.

Art. 18.
Statki podlegają wpisowi do Państwowego Rejestru Statków Żeglugi Śródlądowej.

Art. 19.
Rejestr prowadzi Dracka Administracja Żeglugi Śródlądowej.

Art. 20.
W rejestrze zamieszcza się w szczególności:

1. nazwę statku,


2. numer rejestracyjny,


3. właściciela,


4. armatora,


5. przeznaczenie,


6. podstawowe dane techniczne,


7. klasę żeglugową,


8. dane dotyczące dopuszczenia do żeglugi.



Art. 21.
Statek podlega okresowym badaniom technicznym.

Art. 22.
Statek niespełniający wymagań bezpieczeństwa może zostać czasowo lub trwale wycofany z żeglugi.

Art. 23.
Armator odpowiada za utrzymanie statku w stanie zapewniającym bezpieczną eksploatację.


Rozdział V

Załogi i kwalifikacje

Art. 24.
Żeglugę może wykonywać osoba posiadająca wymagane kwalifikacje zawodowe.

Art. 25.
Kwalifikacje członków załogi potwierdzają dokumenty wydawane przez właściwy organ administracji żeglugi śródlądowej.

Art. 26.
Do podstawowych stanowisk na statkach należą w szczególności:

1. kapitan,


2. kierownik statku,


3. sternik,


4. mechanik,


5. marynarz,


6. inne stanowiska określone przepisami.



Art. 27.
Kapitan lub kierownik statku odpowiada za bezpieczne prowadzenie statku oraz przestrzeganie przepisów żeglugowych.

Art. 28.
Członek załogi jest obowiązany wykonywać polecenia przełożonych związane z bezpieczeństwem żeglugi.

Art. 29.
Warunki pracy załóg statków określają przepisy prawa pracy oraz odrębne przepisy dotyczące czasu pracy na statkach.


Rozdział VI

Przewóz towarów

Art. 30.
Przewóz towarów drogami wodnymi może wykonywać przedsiębiorca posiadający wymagane uprawnienia.

Art. 31.
Umowa przewozu określa w szczególności:

1. przewoźnika,


2. nadawcę,


3. odbiorcę,


4. rodzaj ładunku,


5. miejsce załadunku,


6. miejsce rozładunku,


7. warunki przewozu.



Art. 32.
Towary przewożone drogą wodną powinny być odpowiednio zabezpieczone przed przemieszczaniem się lub uszkodzeniem.

Art. 33.
Przewóz towarów wymagających szczególnych warunków odbywa się zgodnie z odrębnymi przepisami.

Art. 34.
Państwo może ustanowić priorytet dla przewozu drogami wodnymi towarów o znaczeniu strategicznym dla gospodarki.


Rozdział VII

Przewóz osób

Art. 35.
Przewóz osób drogami wodnymi może być wykonywany w ramach transportu regularnego, okazjonalnego lub turystycznego.

Art. 36.
Statek pasażerski musi posiadać dokument potwierdzający dopuszczenie do przewozu osób.

Art. 37.
Przewoźnik jest obowiązany zapewnić pasażerom warunki bezpiecznego przewozu.

Art. 38.
Przewoźnik ustala zasady sprzedaży biletów, opłat oraz obsługi pasażerów zgodnie z obowiązującymi przepisami.

Art. 39.
Transport pasażerski na drogach wodnych może zostać włączony do systemu transportu publicznego.


Rozdział VIII

Porty i przystanie śródlądowe

Art. 40.
Port śródlądowy jest obszarem przeznaczonym do obsługi statków, pasażerów i ładunków transportowanych drogami wodnymi.

Art. 41.
Przystań śródlądowa służy w szczególności do postoju, załadunku, rozładunku oraz obsługi statków.

Art. 42.
Porty i przystanie śródlądowe mogą być państwowe, samorządowe, spółdzielcze lub prywatne.

Art. 43.
Zasady zarządzania portami i przystaniami określają ich regulaminy oraz przepisy o gospodarce portowej.

Art. 44.
Państwo wspiera rozwój portów śródlądowych połączonych ze strategicznymi drogami wodnymi.

Art. 45.
Porty śródlądowe powinny posiadać odpowiednie połączenia z siecią drogową i kolejową.


Rozdział IX

Bezpieczeństwo żeglugi

Art. 46.
Żegluga może być wykonywana wyłącznie przy zachowaniu wymagań bezpieczeństwa.

Art. 47.
Statki są obowiązane stosować się do znaków, sygnałów i zasad ruchu obowiązujących na drodze wodnej.

Art. 48.
Pierwszeństwo przejścia statków określają przepisy żeglugowe właściwe dla danej drogi wodnej.

Art. 49.
Zakazuje się prowadzenia statku w sposób powodujący bezpośrednie zagrożenie dla ludzi, statków lub infrastruktury.

Art. 50.
W razie wystąpienia zagrożenia kapitan jest obowiązany podjąć działania niezbędne do ochrony życia, statku i środowiska.

Art. 51.
W razie potrzeby organy państwowe mogą czasowo ograniczyć lub zamknąć żeglugę na określonym odcinku drogi wodnej.


Rozdział X

System informacji rzecznej

Art. 52.
Tworzy się Dracki System Informacji Rzecznej (DIR).

Art. 53.
System służy w szczególności do przekazywania informacji dotyczących:

1. warunków żeglugowych,


2. zamknięć dróg wodnych,


3. poziomu wody,


4. przeszkód nawigacyjnych,


5. ruchu statków,


6. sytuacji awaryjnych.



Art. 54.
Dracka Administracja Żeglugi Śródlądowej prowadzi centralną bazę informacji żeglugowej.

Art. 55.
Dane systemu mogą być udostępniane przedsiębiorstwom żeglugowym, portom, przewoźnikom oraz innym podmiotom uprawnionym.


Rozdział XI

Pilotaż i pomoc nawigacyjna

Art. 56.
Na drogach wodnych o szczególnych warunkach nawigacyjnych może być wymagane korzystanie z usług pilota.

Art. 57.
Pilotem może być osoba posiadająca odpowiednie kwalifikacje i uprawnienia.

Art. 58.
Zakres obowiązkowego pilotażu określa Minister Gospodarki.

Art. 59.
Na drogach wodnych państwo utrzymuje oznakowanie nawigacyjne odpowiednie do klasy drogi wodnej.


Rozdział XII

Wypadki żeglugowe

Art. 60.
Wypadkiem żeglugowym jest zdarzenie związane z ruchem statku, które powoduje śmierć, obrażenia, uszkodzenie statku, infrastruktury lub środowiska.

Art. 61.
Kapitan jest obowiązany niezwłocznie zgłosić poważny wypadek właściwym organom.

Art. 62.
Dracka Administracja Żeglugi Śródlądowej prowadzi postępowania dotyczące przyczyn wypadków żeglugowych w zakresie określonym prawem.

Art. 63.
Podmioty uczestniczące w wypadku są obowiązane zabezpieczyć dokumentację i informacje związane ze zdarzeniem.

Art. 64.
Wnioski z badań wypadków mogą być wykorzystywane do poprawy bezpieczeństwa żeglugi.


Rozdział XIII

Ochrona środowiska

Art. 65.
Żegluga śródlądowa jest prowadzona z poszanowaniem środowiska naturalnego.

Art. 66.
Zabrania się zanieczyszczania wód śródlądowych odpadami, paliwami oraz innymi substancjami w sposób naruszający przepisy o ochronie środowiska.

Art. 67.
Statki powinny posiadać urządzenia umożliwiające odpowiednie przechowywanie odpadów powstających podczas eksploatacji.

Art. 68.
Porty i przystanie mogą być wyposażone w punkty odbioru odpadów ze statków.


Rozdział XIV

Rozwój żeglugi śródlądowej

Art. 69.
Państwo prowadzi politykę rozwoju żeglugi śródlądowej jako elementu krajowego systemu transportowego.

Art. 70.
Minister Gospodarki opracowuje program rozwoju żeglugi śródlądowej.

Art. 71.
Program obejmuje w szczególności:

1. modernizację dróg wodnych,


2. budowę i modernizację śluz,


3. rozwój portów,


4. rozwój floty śródlądowej,


5. transport towarowy,


6. transport pasażerski,


7. połączenia z koleją i drogami,


8. ochronę środowiska.



Art. 72.
Państwo może udzielać wsparcia przedsiębiorstwom rozwijającym transport śródlądowy zgodnie z narodowymi planami gospodarczymi.

Art. 73.
Inwestycje w strategiczne drogi wodne mogą być finansowane z budżetu państwa oraz funduszy przeznaczonych na rozwój infrastruktury.


Rozdział XV

Kontrola

Art. 74.
Dracka Administracja Żeglugi Śródlądowej wykonuje kontrole statków, przedsiębiorstw i infrastruktury żeglugowej w zakresie określonym ustawą.

Art. 75.
Kontrola może obejmować:

1. dokumenty statku,


2. stan techniczny,


3. kwalifikacje załogi,


4. przestrzeganie zasad bezpieczeństwa,


5. dokumentację przewozową,


6. przestrzeganie przepisów środowiskowych.



Art. 76.
W przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów organ kontrolny może nakazać usunięcie nieprawidłowości, ograniczyć działalność lub skierować sprawę do właściwych organów.

Art. 77.
Statek stwarzający bezpośrednie zagrożenie dla bezpieczeństwa może zostać czasowo wyłączony z żeglugi.


Rozdział XVI

Finansowanie

Art. 78.
Rozwój żeglugi śródlądowej może być finansowany z:

1. budżetu państwa,


2. budżetów jednostek samorządu terytorialnego,


3. opłat żeglugowych,


4. dochodów przedsiębiorstw,


5. funduszy państwowych,


6. innych źródeł przewidzianych prawem.



Art. 79.
Państwo może tworzyć fundusze przeznaczone na modernizację dróg wodnych i rozwój floty śródlądowej.

Art. 80.
Opłaty za korzystanie z dróg wodnych ustala się z uwzględnieniem klasy drogi wodnej, rodzaju statku i charakteru przewozu.


Rozdział XVII

Przepisy końcowe

Art. 81.
W sprawach nieuregulowanych niniejszą ustawą stosuje się odpowiednio przepisy o transporcie, gospodarce wodnej, działalności gospodarczej, ochronie środowiska oraz infrastrukturze.

Art. 82.
Minister Gospodarki określa w drodze rozporządzenia szczegółowe wymagania techniczne i organizacyjne dotyczące żeglugi śródlądowej.

Art. 83.
Minister Gospodarki, w porozumieniu z Ministrem Komunikacji, określa kierunki rozwoju śródlądowego transportu towarowego i pasażerskiego.

Art. 84.
Rada Ministrów może ustanowić wybrane drogi wodne strategicznymi drogami transportowymi państwa.

Art. 85.
Wykonanie ustawy powierza się Ministrowi Gospodarki oraz właściwym organom administracji państwowej.

Art. 86.
Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

Anton Talanov
Minister Gospodarki
Dnia 24 września 2026r.