Nagłe zasłabnięcie Antona Talanova

[Anton Talanov]

6 października 2026 roku w Ministerstwie Gospodarki w Wielgrodzie trwało zwyczajne posiedzenie kierownictwa resortu. Anton Talanov od rana uczestniczył w spotkaniach dotyczących sytuacji gospodarczej państwa. Początkowo nikt nie zauważył, że czuje się coraz gorzej.
Podczas jednego ze spotkań nagle przerwał wypowiedź. Oparł się o stół, a po chwili stracił przytomność.
W ministerstwie natychmiast wezwano pomoc. Po kilku minutach Anton został przewieziony do Wojewódzkiego Szpitala w Wielgrodzie.
Lekarze przeprowadzili serię badań. Wyniki okazały się znacznie poważniejsze, niż początkowo przypuszczano. Stwierdzono u niego ciężką, wcześniej nierozpoznaną chorobę serca, która w ostatnim czasie doprowadziła do poważnego osłabienia organizmu.
Informacja szybko dotarła do najwyższych władz Dracji. Ministerstwo wydało krótkie oświadczenie, w którym poinformowano, że Talanov pozostaje pod stałą opieką lekarzy i jego stan jest bardzo poważny.
Przez następne dni lekarze próbowali ustabilizować jego stan. Anton pozostawał w szpitalu, a jego obowiązki w Ministerstwie Gospodarki tymczasowo przejęli pozostali członkowie kierownictwa.
Mimo leczenia jego stan stopniowo się pogarszał.

[Aleksiej Wierchow]

czy to jest ten sam szpital w którym znajduje się tow. Eryk?

[Anton Talanov]

Tak

[Iwan Lisendorff]

Towarzyszu, trzymaj się strata waszej osoby byłaby dla naszej rozwijającej się Dracji druzgocąca...

Jako Premier deklaruję stałą gotowość do sfinansowania nawet najdroższego leczenia, nie ważne ile by ono kosztowało.

[Anton Talanov]

Towarzyszu, trzymaj się strata waszej osoby byłaby dla naszej rozwijającej się Dracji druzgocąca...

Jako Premier deklaruję stałą gotowość do sfinansowania nawet najdroższego leczenia, nie ważne ile by ono kosztowało.

Towarzyszu Premierze... przyznam szczerze, te słowa naprawdę mnie poruszyły. W takiej chwili człowiek zaczyna inaczej patrzeć na wszystko. Ale nie mogę pozwolić, żeby przezemnie Dracja ponosiła ogromne koszty. Nie poświęciłem jej tylu lat, żeby teraz stawiać siebie ponad naszymi ludźmi. Kocham ten kraj. Kocham naszych ludzi. I jeśli kiedykolwiek przyjdzie mi wybierać między sobą a Dracją, wybiorę ją bez chwili wahania.
Najpierw Dracja i tylko ona... A ja? Ja jestem tylko jednym z tych, którzy mają zaszczyt jej służyć. Jeżeli mam odejść, to chcę odejść ze świadomością, że zrobiłem wszystko, co mogłem dla naszego kraju. I chyba właśnie tego boję się najbardziej... nie samego końca, lecz tego, że nie zdążę zrobić dla Dracji jeszcze więcej. Dziękuję ci osobiscie Premierze za te słowa...

[Jakubin Kovalinov]

Nie... Co teraz?! Zrobiło mi się bardzo przykro czytając to. Napewno odwiedzę towarzysza niedługo w szpitalu, i również jestem w stanie zrobić wszystko by towarzysz nas nie opuścił...

[Anton Talanov]

Cieszę się, że sam Sekretarz mnie odwiedzi. Jest mi niezmiernie miło o tym słyszeć...