Kodeks Karny

[Anton Talanov]

KODEKS KARNY

KSIĘGA I

CZĘŚĆ OGÓLNA

DZIAŁ I

ZASADY ODPOWIEDZIALNOŚCI KARNEJ

Art. 1.

Odpowiedzialności karnej podlega ten, kto popełnia czyn zabroniony przez ustawę obowiązującą w chwili jego popełnienia.

Art. 2.

Nie stanowi przestępstwa czyn, którego społeczna szkodliwość jest znikoma.

Art. 3.

Karę wymierza się zgodnie z zasadami sprawiedliwości, proporcjonalności oraz ochrony interesu publicznego.

Art. 4.

Odpowiedzialność karna ma charakter osobisty.

Art. 5.

Nikt nie może ponosić odpowiedzialności karnej za czyn innej osoby, chyba że ustawa wyraźnie stanowi inaczej.

Art. 6.

Nieznajomość prawa nie zwalnia od odpowiedzialności karnej.

Art. 7.

Przestępstwa dzielą się na zbrodnie i występki.

Art. 8.

Zbrodnią jest czyn zagrożony karą pozbawienia wolności, której górna granica wynosi co najmniej 10 lat.

Art. 9.

Występkiem jest czyn zagrożony karą łagodniejszą niż określona w art. 8.

Art. 10.

Odpowiedzialności karnej podlega osoba, która ukończyła 17 lat.

Art. 11.

W szczególnie ciężkich przypadkach osoba, która ukończyła 15 lat, może odpowiadać za zbrodnie określone w części szczególnej kodeksu.

Art. 12.

Przestępstwo może zostać popełnione umyślnie albo nieumyślnie.

Art. 13.

Przestępstwo jest popełnione umyślnie, gdy sprawca chce je popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia godzi się na to.

Art. 14.

Przestępstwo jest popełnione nieumyślnie, gdy sprawca nie ma zamiaru jego popełnienia, lecz popełnia je wskutek niezachowania wymaganej ostrożności.

Art. 15.

Sąd rozstrzyga wszelkie niedające się usunąć wątpliwości na korzyść oskarżonego.

DZIAŁ II

KARY I ŚRODKI KARNE

Art. 16.

Karami są:

1) grzywna;
2) ograniczenie wolności;
3) pozbawienie wolności;
4) dożywotnie pozbawienie wolności.

Art. 17.

Grzywna polega na obowiązku zapłaty określonej sumy pieniężnej na rzecz państwa.

Art. 18.

Ograniczenie wolności polega na wykonywaniu obowiązków określonych przez sąd.

Art. 19.

Pozbawienie wolności wymierza się na okres od 1 miesiąca do 30 lat.

Art. 20.

Dożywotnie pozbawienie wolności stosuje się wyłącznie za najcięższe zbrodnie.

Art. 21.

Przy wymiarze kary uwzględnia się:

1) stopień winy;
2) stopień społecznej szkodliwości;
3) motywy działania;
4) zachowanie sprawcy po popełnieniu czynu.

Art. 22.

Środkami karnymi są:

1) zakaz zajmowania stanowisk;
2) zakaz wykonywania zawodu;
3) zakaz prowadzenia pojazdów;
4) przepadek mienia;
5) obowiązek naprawienia szkody;
6) podanie wyroku do publicznej wiadomości.

Art. 23.

Sąd może orzec jeden lub kilka środków karnych łącznie.

Art. 24.

Przepadkowi podlegają przedmioty służące do popełnienia przestępstwa lub pochodzące z przestępstwa.

Art. 25.

Skazany jest zobowiązany do naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem, jeżeli jest to możliwe.

DZIAŁ III

OBRONA KONIECZNA

Art. 26.

Nie popełnia przestępstwa ten, kto działa w obronie koniecznej.

Art. 27.

Obrona konieczna polega na odpieraniu bezpośredniego i bezprawnego zamachu na dobro chronione prawem.

Art. 28.

Środki obrony powinny być współmierne do niebezpieczeństwa zamachu.

Art. 29.

Nie podlega karze osoba, która przekroczyła granice obrony koniecznej pod wpływem strachu lub wzburzenia usprawiedliwionego okolicznościami.

DZIAŁ IV

STAN WYŻSZEJ KONIECZNOŚCI

Art. 30.

Nie popełnia przestępstwa ten, kto działa w celu uchylenia bezpośredniego niebezpieczeństwa.

Art. 31.

Niebezpieczeństwo musi zagrażać życiu, zdrowiu, mieniu lub innemu dobru chronionemu prawem.

Art. 32.

Poświęcone dobro nie może przedstawiać wartości oczywiście wyższej od dobra ratowanego.

Art. 33.

Stan wyższej konieczności nie zachodzi, gdy sprawca miał prawny obowiązek narażenia się na niebezpieczeństwo.

DZIAŁ V

USIŁOWANIE

Art. 34.

Odpowiada za usiłowanie ten, kto zmierza bezpośrednio do dokonania przestępstwa, które jednak nie następuje.

Art. 35.

Usiłowanie podlega karze przewidzianej za dane przestępstwo.

Art. 36.

Sąd może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary za usiłowanie.

Art. 37.

Nie podlega karze sprawca, który dobrowolnie odstąpił od dokonania czynu zabronionego.

DZIAŁ VI

WSPÓŁSPRAWSTWO I FORMY UDZIAŁU

Art. 38.

Odpowiada jako współsprawca ten, kto wspólnie i w porozumieniu z inną osobą popełnia przestępstwo.

Art. 39.

Odpowiada jako sprawca kierowniczy ten, kto kieruje wykonaniem czynu zabronionego.

Art. 40.

Odpowiada jako podżegacz ten, kto nakłania inną osobę do popełnienia przestępstwa.

Art. 41.

Odpowiada jako pomocnik ten, kto ułatwia popełnienie przestępstwa.

Art. 42.

Podżegacz i pomocnik odpowiadają w granicach swojego zamiaru.

DZIAŁ VII

RECYDYWA

Art. 43.

Recydywa zachodzi, gdy sprawca popełnia kolejne umyślne przestępstwo po wcześniejszym prawomocnym skazaniu.

Art. 44.

Przy recydywie sąd może zaostrzyć wymiar kary.

Art. 45.

Szczegółowe zasady kwalifikowania recydywy określają przepisy części szczególnej kodeksu.

Art. 46.

Wielokrotna recydywa stanowi okoliczność obciążającą.

DZIAŁ VIII

PRZEDAWNIENIE

Art. 47.

Karalność przestępstwa ustaje po upływie okresu przedawnienia.

Art. 48.

Zbrodnie przedawniają się po 30 latach.

Art. 49.

Występki zagrożone karą powyżej 5 lat pozbawienia wolności przedawniają się po 15 latach.

Art. 50.

Pozostałe występki przedawniają się po 10 latach.

Art. 51.

Przestępstwa przeciwko Państwu Dracja, popełnione w czasie wojny lub skierowane przeciwko niepodległości państwa, nie ulegają przedawnieniu.

Art. 52.

Bieg przedawnienia ulega zawieszeniu w przypadkach określonych ustawą.


KSIĘGA II

PRZESTĘPSTWA PRZECIWKO PAŃSTWU DRACJA

DZIAŁ I

ZDRADA STANU

Art. 53.

Kto podejmuje działania zmierzające do pozbawienia Państwa Dracja niepodległości, suwerenności lub integralności terytorialnej, podlega karze pozbawienia wolności od 15 lat do dożywotniego pozbawienia wolności.

Art. 54.

Kto w czasie wojny lub stanu wojennego współpracuje z państwem nieprzyjaznym przeciwko Państwu Dracja, podlega karze pozbawienia wolności od 20 lat do dożywotniego pozbawienia wolności.

Art. 55.

Kto uczestniczy w działaniach mających na celu oddanie części terytorium Państwa Dracja pod obce zwierzchnictwo, podlega karze pozbawienia wolności od 15 do 30 lat.

Art. 56.

Kto organizuje lub finansuje działalność wymierzoną w niepodległość Państwa Dracja, podlega karze pozbawienia wolności od 10 do 25 lat.

Art. 57.

Przygotowanie do popełnienia czynów określonych w niniejszym dziale jest karalne.

DZIAŁ II

SZPIEGOSTWO

Art. 58.

Kto przekazuje obcemu państwu, organizacji lub podmiotowi informacje stanowiące tajemnicę państwową, podlega karze pozbawienia wolności od 10 do 30 lat.

Art. 59.

Kto gromadzi informacje niejawne w celu ich przekazania podmiotowi zagranicznemu, podlega karze pozbawienia wolności od 8 do 20 lat.

Art. 60.

Kto działa na rzecz obcego wywiadu przeciwko interesom Państwa Dracja, podlega karze pozbawienia wolności od 15 lat do dożywotniego pozbawienia wolności.

Art. 61.

Kto werbuje osoby do działalności szpiegowskiej, podlega karze pozbawienia wolności od 10 do 25 lat.

Art. 62.

Kto świadomie udostępnia środki techniczne służące działalności szpiegowskiej, podlega karze pozbawienia wolności od 5 do 15 lat.

Art. 63.

Osoba, która dobrowolnie ujawni działalność szpiegowską organom państwa przed jej zakończeniem, może liczyć na nadzwyczajne złagodzenie kary.

DZIAŁ III

ZAMACH STANU

Art. 64.

Kto przemocą lub groźbą bezprawną usiłuje obalić konstytucyjny ustrój Państwa Dracja, podlega karze pozbawienia wolności od 15 do 30 lat.

Art. 65.

Kto organizuje zamach stanu, podlega karze pozbawienia wolności od 20 lat do dożywotniego pozbawienia wolności.

Art. 66.

Kto bierze udział w zorganizowanej grupie mającej na celu przeprowadzenie zamachu stanu, podlega karze pozbawienia wolności od 10 do 25 lat.

Art. 67.

Kto finansuje lub zaopatruje uczestników zamachu stanu w broń, sprzęt lub środki finansowe, podlega karze pozbawienia wolności od 8 do 20 lat.

Art. 68.

Przygotowanie do popełnienia czynów określonych w niniejszym dziale jest karalne.

DZIAŁ IV

TERRORYZM

Art. 69.

Kto dopuszcza się czynu mającego na celu zastraszenie ludności lub wymuszenie określonych działań władz państwowych poprzez użycie przemocy, podlega karze pozbawienia wolności od 15 do 30 lat.

Art. 70.

Jeżeli następstwem czynu terrorystycznego jest śmierć człowieka, sprawca podlega karze od 20 lat do dożywotniego pozbawienia wolności.

Art. 71.

Kto organizuje grupę terrorystyczną lub nią kieruje, podlega karze pozbawienia wolności od 20 lat do dożywotniego pozbawienia wolności.

Art. 72.

Kto uczestniczy w działalności grupy terrorystycznej, podlega karze pozbawienia wolności od 8 do 20 lat.

Art. 73.

Kto finansuje działalność terrorystyczną, podlega karze pozbawienia wolności od 10 do 25 lat.

Art. 74.

Kto publicznie nawołuje do popełnienia czynów terrorystycznych, podlega karze pozbawienia wolności od 3 do 12 lat.

Art. 75.

Przygotowanie aktu terrorystycznego jest karalne.

DZIAŁ V

SABOTAŻ

Art. 76.

Kto umyślnie niszczy, uszkadza lub unieruchamia obiekty o znaczeniu strategicznym dla Państwa Dracja, podlega karze pozbawienia wolności od 10 do 25 lat.

Art. 77.

Kto zakłóca funkcjonowanie sieci energetycznych, transportowych, telekomunikacyjnych lub wojskowych w celu wyrządzenia szkody państwu, podlega karze pozbawienia wolności od 8 do 20 lat.

Art. 78.

Kto dopuszcza się sabotażu podczas wojny, stanu wojennego lub mobilizacji, podlega karze od 15 lat do dożywotniego pozbawienia wolności.

Art. 79.

Kto nakłania inne osoby do działań sabotażowych, podlega karze pozbawienia wolności od 5 do 15 lat.

Art. 80.

Przygotowanie sabotażu jest karalne.

DZIAŁ VI

UJAWNIENIE TAJEMNICY PAŃSTWOWEJ

Art. 81.

Kto bez uprawnienia ujawnia informacje stanowiące tajemnicę państwową, podlega karze pozbawienia wolności od 5 do 20 lat.

Art. 82.

Jeżeli ujawnienie tajemnicy państwowej spowodowało poważną szkodę dla bezpieczeństwa państwa, sprawca podlega karze pozbawienia wolności od 10 do 30 lat.

Art. 83.

Kto przez niedbalstwo dopuszcza do ujawnienia informacji niejawnych, podlega karze pozbawienia wolności od 1 roku do 8 lat.

Art. 84.

Kto bezprawnie kopiuje, przechowuje lub rozpowszechnia dokumenty objęte klauzulą tajności, podlega karze pozbawienia wolności od 3 do 12 lat.

Art. 85.

Funkcjonariusz publiczny lub żołnierz, który dopuszcza się czynów określonych w niniejszym dziale, podlega karze zwiększonej do połowy ustawowego zagrożenia.

Art. 86.

Sąd może orzec wobec sprawcy utratę prawa do zajmowania stanowisk związanych z bezpieczeństwem państwa na okres od 5 lat dożywotnio.

KSIĘGA III

PRZESTĘPSTWA PRZECIWKO ŻYCIU I ZDROWIU

DZIAŁ I

ZABÓJSTWO

Art. 87.

Kto umyślnie pozbawia człowieka życia, podlega karze pozbawienia wolności od 15 do 30 lat albo karze dożywotniego pozbawienia wolności.

Art. 88.

Kto dopuszcza się zabójstwa ze szczególnym okrucieństwem, podlega karze od 20 lat do dożywotniego pozbawienia wolności.

Art. 89.

Kto dopuszcza się zabójstwa więcej niż jednej osoby, podlega karze od 20 lat do dożywotniego pozbawienia wolności.

Art. 90.

Kto dopuszcza się zabójstwa funkcjonariusza publicznego, żołnierza, funkcjonariusza Milicji Ludowej, Służby Bezpieczeństwa Państwowego lub Wojsk Ochrony Pogranicza podczas wykonywania obowiązków służbowych, podlega karze od 20 lat do dożywotniego pozbawienia wolności.

Art. 91.

Kto zabija człowieka w związku z rozbojem, porwaniem, aktem terrorystycznym lub innym ciężkim przestępstwem, podlega karze od 20 lat do dożywotniego pozbawienia wolności.

Art. 92.

Kto pod wpływem silnego wzburzenia usprawiedliwionego okolicznościami dopuszcza się zabójstwa, podlega karze pozbawienia wolności od 5 do 15 lat.

Art. 93.

Kto nakłania inną osobę do popełnienia samobójstwa lub udziela jej pomocy w jego popełnieniu, podlega karze pozbawienia wolności od 2 do 10 lat.

Art. 94.

Usiłowanie zabójstwa podlega karze przewidzianej za zabójstwo.

DZIAŁ II

NIEUMYŚLNE SPOWODOWANIE ŚMIERCI

Art. 95.

Kto nieumyślnie powoduje śmierć człowieka, podlega karze pozbawienia wolności od 1 roku do 10 lat.

Art. 96.

Jeżeli śmierć nastąpiła wskutek rażącego niedbalstwa, sprawca podlega karze pozbawienia wolności od 3 do 15 lat.

Art. 97.

Jeżeli następstwem naruszenia zasad bezpieczeństwa przez sprawcę jest śmierć wielu osób, podlega on karze pozbawienia wolności od 5 do 20 lat.

Art. 98.

Jeżeli sprawca dobrowolnie podejmował działania zmierzające do ratowania życia pokrzywdzonego, sąd może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary.

DZIAŁ III

CIĘŻKI USZCZERBEK NA ZDROWIU

Art. 99.

Kto powoduje ciężki uszczerbek na zdrowiu człowieka, podlega karze pozbawienia wolności od 3 do 15 lat.

Art. 100.

Ciężkim uszczerbkiem na zdrowiu jest w szczególności:

1) utrata wzroku;
2) utrata słuchu;
3) utrata mowy;
4) utrata zdolności rozrodczych;
5) ciężkie kalectwo;
6) ciężka choroba nieuleczalna;
7) trwała choroba psychiczna;
8) trwałe i istotne zeszpecenie ciała.

Art. 101.

Jeżeli skutkiem czynu jest trwałe kalectwo lub niezdolność do pracy, sprawca podlega karze pozbawienia wolności od 5 do 20 lat.

Art. 102.

Jeżeli następstwem ciężkiego uszczerbku na zdrowiu jest śmierć człowieka, sprawca podlega karze pozbawienia wolności od 8 do 25 lat.

Art. 103.

Kto bierze udział w bójce lub pobiciu, którego skutkiem jest ciężki uszczerbek na zdrowiu człowieka, podlega karze pozbawienia wolności od 2 do 12 lat.

DZIAŁ IV

POBICIE I NARUSZENIE NIETYKALNOŚCI CIELESNEJ

Art. 104.

Kto powoduje naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia trwający dłużej niż 7 dni, podlega karze pozbawienia wolności do 5 lat.

Art. 105.

Kto powoduje naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia trwający nie dłużej niż 7 dni, podlega karze grzywny, ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do 2 lat.

Art. 106.

Kto bierze udział w pobiciu człowieka, podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do 5 lat.

Art. 107.

Jeżeli skutkiem pobicia jest ciężki uszczerbek na zdrowiu, sprawca podlega karze od 2 do 12 lat pozbawienia wolności.

Art. 108.

Jeżeli skutkiem pobicia jest śmierć człowieka, sprawca podlega karze od 5 do 20 lat pozbawienia wolności.

Art. 109.

Kto narusza nietykalność cielesną innej osoby, podlega karze grzywny, ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do 1 roku.

Art. 110.

Kto dopuszcza się czynów określonych w niniejszym dziale wobec dziecka, osoby starszej lub osoby niezdolnej do samodzielnej obrony, podlega karze zwiększonej do połowy ustawowego zagrożenia.

DZIAŁ V

GROŹBY

Art. 111.

Kto grozi innej osobie popełnieniem przestępstwa na jej szkodę lub szkodę osoby jej najbliższej, jeżeli groźba wzbudza uzasadnioną obawę jej spełnienia, podlega karze pozbawienia wolności do 3 lat.

Art. 112.

Kto grozi użyciem przemocy w celu wymuszenia określonego zachowania, podlega karze pozbawienia wolności od 1 roku do 8 lat.

Art. 113.

Kto kieruje groźby wobec funkcjonariusza publicznego w związku z wykonywaniem przez niego obowiązków służbowych, podlega karze pozbawienia wolności od 2 do 10 lat.

Art. 114.

Kto publicznie grozi dokonaniem zamachu na życie lub zdrowie wielu osób, podlega karze pozbawienia wolności od 3 do 12 lat.

Art. 115.

Przy wymiarze kary za czyny określone w niniejszym dziale sąd uwzględnia charakter groźby, sposób jej przekazania oraz skutki wywołane u pokrzywdzonego.

KSIĘGA IV

PRZESTĘPSTWA PRZECIWKO WOLNOŚCI I GODNOŚCI CZŁOWIEKA

DZIAŁ I

BEZPRAWNE POZBAWIENIE WOLNOŚCI

Art. 116.

Kto bez podstawy prawnej pozbawia inną osobę wolności, podlega karze pozbawienia wolności od 1 roku do 10 lat.

Art. 117.

Jeżeli pozbawienie wolności trwało dłużej niż 7 dni, sprawca podlega karze pozbawienia wolności od 3 do 15 lat.

Art. 118.

Jeżeli pozbawienie wolności trwało dłużej niż 30 dni, sprawca podlega karze pozbawienia wolności od 5 do 20 lat.

Art. 119.

Kto pozbawia wolności małoletniego poniżej 18 roku życia, podlega karze pozbawienia wolności od 5 do 20 lat.

Art. 120.

Kto pozbawia wolności kobietę ciężarną, osobę starszą lub osobę niezdolną do samodzielnej obrony, podlega karze pozbawienia wolności od 5 do 20 lat.

Art. 121.

Jeżeli następstwem pozbawienia wolności jest ciężki uszczerbek na zdrowiu pokrzywdzonego, sprawca podlega karze pozbawienia wolności od 8 do 25 lat.

Art. 122.

Jeżeli następstwem pozbawienia wolności jest śmierć pokrzywdzonego, sprawca podlega karze pozbawienia wolności od 15 lat do dożywotniego pozbawienia wolności.

Art. 123.

Kto organizuje lub kieruje grupą zajmującą się bezprawnym pozbawianiem wolności, podlega karze pozbawienia wolności od 10 do 25 lat.

Art. 124.

Usiłowanie czynów określonych w niniejszym dziale jest karalne.

DZIAŁ II

HANDEL LUDŹMI

Art. 125.

Kto dopuszcza się handlu ludźmi, podlega karze pozbawienia wolności od 10 do 30 lat.

Art. 126.

Przez handel ludźmi rozumie się werbowanie, transportowanie, przekazywanie, przechowywanie lub przyjmowanie osoby przy użyciu przemocy, groźby, podstępu, nadużycia zależności lub wykorzystania trudnej sytuacji tej osoby w celu jej wyzysku.

Art. 127.

Wyzysk obejmuje w szczególności:

1) pracę przymusową;
2) niewolnictwo;
3) żebractwo przymusowe;
4) wykorzystywanie do działalności przestępczej;
5) wyzysk seksualny;
6) nielegalne pobieranie narządów.

Art. 128.

Jeżeli ofiarą handlu ludźmi jest małoletni, sprawca podlega karze pozbawienia wolności od 15 lat do dożywotniego pozbawienia wolności.

Art. 129.

Zgoda ofiary nie wyłącza odpowiedzialności karnej sprawcy.

Art. 130.

Kto czerpie korzyści majątkowe z handlu ludźmi, podlega karze pozbawienia wolności od 8 do 25 lat.

Art. 131.

Kto finansuje działalność związaną z handlem ludźmi, podlega karze pozbawienia wolności od 8 do 20 lat.

Art. 132.

Kto uczestniczy w zorganizowanej grupie zajmującej się handlem ludźmi, podlega karze pozbawienia wolności od 10 do 25 lat.

Art. 133.

Kto kieruje zorganizowaną grupą zajmującą się handlem ludźmi, podlega karze pozbawienia wolności od 15 lat do dożywotniego pozbawienia wolności.

Art. 134.

Przygotowanie do popełnienia czynów określonych w niniejszym dziale jest karalne.

DZIAŁ III

ZMUSZANIE DO OKREŚLONYCH DZIAŁAŃ

Art. 135.

Kto stosując przemoc, groźbę bezprawną lub inną formę przymusu zmusza inną osobę do określonego działania, zaniechania lub znoszenia określonego stanu rzeczy, podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do 5 lat.

Art. 136.

Jeżeli sprawca działa w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej, podlega karze pozbawienia wolności od 2 do 10 lat.

Art. 137.

Kto zmusza inną osobę do wykonywania pracy wbrew jej woli, podlega karze pozbawienia wolności od 3 do 15 lat.

Art. 138.

Kto zmusza funkcjonariusza publicznego do podjęcia lub zaniechania czynności służbowej, podlega karze pozbawienia wolności od 3 do 12 lat.

Art. 139.

Kto stosuje przemoc lub groźbę wobec świadka, biegłego, pokrzywdzonego lub członka jego rodziny w celu wpłynięcia na treść zeznań lub opinii, podlega karze pozbawienia wolności od 2 do 15 lat.

Art. 140.

Jeżeli następstwem czynów określonych w niniejszym dziale jest ciężki uszczerbek na zdrowiu, sprawca podlega karze pozbawienia wolności od 5 do 20 lat.

Art. 141.

Jeżeli następstwem czynów określonych w niniejszym dziale jest śmierć człowieka, sprawca podlega karze pozbawienia wolności od 10 lat do dożywotniego pozbawienia wolności.

Art. 142.

Kto wykorzystując zależność służbową, ekonomiczną lub organizacyjną zmusza inną osobę do określonego działania, podlega karze pozbawienia wolności od 1 roku do 8 lat.

Art. 143.

Sąd może orzec zakaz zajmowania określonych stanowisk, wykonywania określonego zawodu lub prowadzenia określonej działalności wobec sprawcy czynów określonych w niniejszym dziale.

Art. 144.

Usiłowanie czynów określonych w niniejszym dziale jest karalne.

KSIĘGA V

PRZESTĘPSTWA PRZECIWKO MIENIU

DZIAŁ I

KRADZIEŻ

Art. 145.

Kto zabiera w celu przywłaszczenia cudze mienie ruchome, podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do 8 lat.

Art. 146.

Jeżeli wartość skradzionego mienia przekracza próg mienia znacznej wartości określony ustawą, sprawca podlega karze pozbawienia wolności od 3 do 15 lat.

Art. 147.

Kto dopuszcza się kradzieży mienia stanowiącego własność państwową, podlega karze pozbawienia wolności od 2 do 12 lat.

Art. 148.

Kto dopuszcza się kradzieży energii elektrycznej, cieplnej, paliw, gazu lub innych zasobów przesyłanych siecią, podlega karze pozbawienia wolności do 5 lat.

Art. 149.

Kto dopuszcza się kradzieży podczas stanu wyjątkowego, stanu wojennego, klęski żywiołowej lub katastrofy, podlega karze zwiększonej do połowy ustawowego zagrożenia.

Art. 150.

Usiłowanie kradzieży jest karalne.

DZIAŁ II

ROZBÓJ

Art. 151.

Kto dokonuje kradzieży z użyciem przemocy wobec osoby, groźby natychmiastowego jej użycia albo doprowadzenia człowieka do stanu nieprzytomności lub bezbronności, podlega karze pozbawienia wolności od 3 do 15 lat.

Art. 152.

Jeżeli sprawca używa broni palnej, materiałów wybuchowych lub innych szczególnie niebezpiecznych narzędzi, podlega karze pozbawienia wolności od 8 do 25 lat.

Art. 153.

Jeżeli następstwem rozboju jest ciężki uszczerbek na zdrowiu, sprawca podlega karze pozbawienia wolności od 10 do 25 lat.

Art. 154.

Jeżeli następstwem rozboju jest śmierć człowieka, sprawca podlega karze pozbawienia wolności od 15 lat do dożywotniego pozbawienia wolności.

Art. 155.

Kto bierze udział w zorganizowanej grupie dokonującej rozbojów, podlega karze pozbawienia wolności od 5 do 20 lat.

Art. 156.

Przygotowanie do dokonania rozboju jest karalne.

DZIAŁ III

WŁAMANIE

Art. 157.

Kto dokonuje kradzieży z włamaniem, podlega karze pozbawienia wolności od 2 do 12 lat.

Art. 158.

Przez włamanie rozumie się przełamanie zabezpieczenia fizycznego, elektronicznego lub cyfrowego w celu uzyskania nieuprawnionego dostępu do mienia.

Art. 159.

Jeżeli włamanie dotyczy obiektu wojskowego, państwowego, strategicznego lub infrastruktury krytycznej, sprawca podlega karze pozbawienia wolności od 5 do 20 lat.

Art. 160.

Usiłowanie włamania jest karalne.

Art. 161.

Przygotowanie narzędzi służących wyłącznie do popełnienia włamania podlega karze pozbawienia wolności do 3 lat.

DZIAŁ IV

OSZUSTWO

Art. 162.

Kto w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadza inną osobę do niekorzystnego rozporządzenia mieniem poprzez wprowadzenie jej w błąd albo wykorzystanie błędu, podlega karze pozbawienia wolności od 1 roku do 10 lat.

Art. 163.

Jeżeli oszustwo dotyczy mienia znacznej wartości, sprawca podlega karze pozbawienia wolności od 5 do 20 lat.

Art. 164.

Kto dopuszcza się oszustwa wobec osoby starszej, niepełnosprawnej lub niezdolnej do samodzielnej obrony, podlega karze pozbawienia wolności od 3 do 15 lat.

Art. 165.

Kto dopuszcza się oszustwa za pomocą systemów teleinformatycznych lub środków komunikacji elektronicznej, podlega karze pozbawienia wolności od 2 do 12 lat.

Art. 166.

Kto tworzy lub rozpowszechnia fałszywe dokumenty w celu popełnienia oszustwa, podlega karze pozbawienia wolności od 2 do 10 lat.

Art. 167.

Przygotowanie do oszustwa wielkiej skali jest karalne.

DZIAŁ V

PRZYWŁASZCZENIE

Art. 168.

Kto przywłaszcza sobie cudze mienie lub prawo majątkowe, podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do 8 lat.

Art. 169.

Kto przywłaszcza mienie powierzone mu w związku z wykonywaną funkcją, zawodem lub stanowiskiem, podlega karze pozbawienia wolności od 2 do 12 lat.

Art. 170.

Jeżeli przedmiotem przywłaszczenia jest mienie państwowe, społeczne lub samorządowe, sprawca podlega karze pozbawienia wolności od 3 do 15 lat.

Art. 171.

Jeżeli wartość przywłaszczonego mienia przekracza próg mienia znacznej wartości, sprawca podlega karze pozbawienia wolności od 5 do 20 lat.

DZIAŁ VI

ZNISZCZENIE MIENIA

Art. 172.

Kto niszczy, uszkadza lub czyni niezdatnym do użytku cudze mienie, podlega karze pozbawienia wolności do 5 lat.

Art. 173.

Jeżeli szkoda dotyczy mienia znacznej wartości, sprawca podlega karze pozbawienia wolności od 2 do 12 lat.

Art. 174.

Kto niszczy obiekt użyteczności publicznej, szkołę, szpital, urząd państwowy, obiekt kultury lub zabytek, podlega karze pozbawienia wolności od 3 do 15 lat.

Art. 175.

Kto niszczy infrastrukturę energetyczną, transportową, telekomunikacyjną lub wodną, podlega karze pozbawienia wolności od 5 do 20 lat.

Art. 176.

Jeżeli następstwem zniszczenia mienia jest zagrożenie życia lub zdrowia wielu osób, sprawca podlega karze pozbawienia wolności od 8 do 25 lat.

Art. 177.

Sąd może orzec obowiązek pełnego naprawienia szkody niezależnie od wymierzonej kary.

Art. 178.

Usiłowanie czynów określonych w niniejszym dziale jest karalne.

Art. 179.

W przypadku przestępstw przeciwko mieniu popełnionych przez zorganizowaną grupę przestępczą sąd może zwiększyć wymiar kary do połowy górnej granicy ustawowego zagrożenia.

KSIĘGA VI

PRZESTĘPSTWA GOSPODARCZE

DZIAŁ I

KORUPCJA

Art. 180.

Kto, będąc funkcjonariuszem publicznym, żąda, przyjmuje lub przyjmuje obietnicę korzyści majątkowej lub osobistej w związku z pełnioną funkcją, podlega karze pozbawienia wolności od 3 do 15 lat.

Art. 181.

Kto udziela lub obiecuje udzielić korzyści majątkowej lub osobistej funkcjonariuszowi publicznemu w celu uzyskania określonego działania lub zaniechania, podlega karze pozbawienia wolności od 2 do 12 lat.

Art. 182.

Jeżeli wartość korzyści jest znaczna lub czyn dotyczy strategicznych interesów państwa, sprawca podlega karze pozbawienia wolności od 5 do 20 lat.

Art. 183.

Kto pośredniczy w przekazywaniu korzyści majątkowych lub osobistych w związku z korupcją, podlega karze pozbawienia wolności od 2 do 10 lat.

Art. 184.

Funkcjonariusz publiczny skazany za korupcję traci prawo zajmowania stanowisk publicznych na okres od 10 lat dożywotnio.

Art. 185.

Nie podlega karze osoba, która dobrowolnie zawiadomi właściwe organy o przestępstwie korupcyjnym przed jego ujawnieniem.

DZIAŁ II

FAŁSZOWANIE PIENIĘDZY I PAPIERÓW WARTOŚCIOWYCH

Art. 186.

Kto podrabia lub przerabia pieniądze będące prawnym środkiem płatniczym w Dracji lub innym państwie, podlega karze pozbawienia wolności od 5 do 20 lat.

Art. 187.

Kto wprowadza do obrotu podrobione lub przerobione pieniądze, podlega karze pozbawienia wolności od 3 do 15 lat.

Art. 188.

Kto posiada podrobione pieniądze w celu ich wprowadzenia do obrotu, podlega karze pozbawienia wolności od 2 do 10 lat.

Art. 189.

Kto podrabia obligacje państwowe, papiery wartościowe lub inne dokumenty finansowe emitowane przez państwo, podlega karze pozbawienia wolności od 5 do 20 lat.

Art. 190.

Przygotowanie do popełnienia czynów określonych w niniejszym dziale jest karalne.

DZIAŁ III

NADUŻYCIA GOSPODARCZE

Art. 191.

Kto, zarządzając przedsiębiorstwem, instytucją lub majątkiem publicznym, działa na szkodę powierzonych mu interesów, podlega karze pozbawienia wolności od 2 do 12 lat.

Art. 192.

Jeżeli szkoda przekracza próg mienia znacznej wartości, sprawca podlega karze pozbawienia wolności od 5 do 20 lat.

Art. 193.

Kto wykorzystuje informacje poufne dla osiągnięcia korzyści majątkowej, podlega karze pozbawienia wolności od 2 do 10 lat.

Art. 194.

Kto doprowadza przedsiębiorstwo państwowe do niewypłacalności poprzez rażące naruszenie obowiązków służbowych, podlega karze pozbawienia wolności od 3 do 15 lat.

Art. 195.

Kto świadomie sporządza fałszywe sprawozdania finansowe lub księgowe, podlega karze pozbawienia wolności od 2 do 10 lat.

Art. 196.

Kto uczestniczy w zmowie gospodarczej powodującej poważne szkody dla rynku lub interesów państwa, podlega karze pozbawienia wolności od 3 do 12 lat.

DZIAŁ IV

PRZESTĘPSTWA PODATKOWE

Art. 197.

Kto uchyla się od obowiązku podatkowego poprzez zatajenie dochodów, majątku lub innych danych mających wpływ na wysokość podatku, podlega karze pozbawienia wolności do 8 lat.

Art. 198.

Kto wystawia lub wykorzystuje fikcyjne dokumenty podatkowe, podlega karze pozbawienia wolności od 2 do 12 lat.

Art. 199.

Jeżeli wartość uszczuplenia należności podatkowych jest znaczna, sprawca podlega karze pozbawienia wolności od 5 do 15 lat.

Art. 200.

Kto organizuje grupę mającą na celu popełnianie przestępstw podatkowych, podlega karze pozbawienia wolności od 5 do 20 lat.

Art. 201.

Dobrowolne ujawnienie nieprawidłowości podatkowych przed wszczęciem postępowania może stanowić podstawę nadzwyczajnego złagodzenia kary.

DZIAŁ V

PRZEMYT

Art. 202.

Kto przewozi przez granicę państwową towary z naruszeniem przepisów celnych lub podatkowych, podlega karze pozbawienia wolności do 8 lat.

Art. 203.

Jeżeli przedmiotem przemytu są towary strategiczne, broń, amunicja, materiały wybuchowe lub substancje szczególnie niebezpieczne, sprawca podlega karze pozbawienia wolności od 5 do 20 lat.

Art. 204.

Kto organizuje przemyt na dużą skalę lub kieruje grupą przemytniczą, podlega karze pozbawienia wolności od 8 do 25 lat.

Art. 205.

Kto finansuje działalność przemytniczą, podlega karze pozbawienia wolności od 3 do 12 lat.

Art. 206.

Kto wykorzystuje środki transportu państwowego lub stanowisko publiczne do popełnienia przemytu, podlega karze zwiększonej do połowy ustawowego zagrożenia.

Art. 207.

Towary będące przedmiotem przemytu podlegają przepadkowi na rzecz Państwa Dracja.

Art. 208.

Przygotowanie do popełnienia czynów określonych w niniejszym dziale jest karalne.

Art. 209.

W przypadku skazania za przestępstwa określone w niniejszej księdze sąd może orzec przepadek korzyści majątkowych osiągniętych bezpośrednio lub pośrednio z przestępstwa.

Art. 210.

W przypadku działania w ramach zorganizowanej grupy przestępczej sąd może zaostrzyć karę do górnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonej o połowę.

KSIĘGA VII

PRZESTĘPSTWA PRZECIWKO PORZĄDKOWI PUBLICZNEMU

DZIAŁ I

ZAMIESZKI

Art. 211.

Kto bierze czynny udział w zbiegowisku publicznym, którego uczestnicy dopuszczają się gwałtownego zamachu na osoby, mienie lub instytucje państwowe, podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do 5 lat.

Art. 212.

Kto organizuje lub kieruje zamieszkami, podlega karze pozbawienia wolności od 3 do 15 lat.

Art. 213.

Kto podczas zamieszek używa broni, materiałów wybuchowych lub innych niebezpiecznych narzędzi, podlega karze pozbawienia wolności od 5 do 20 lat.

Art. 214.

Jeżeli następstwem zamieszek jest ciężki uszczerbek na zdrowiu człowieka, sprawca podlega karze pozbawienia wolności od 8 do 20 lat.

Art. 215.

Jeżeli następstwem zamieszek jest śmierć człowieka, sprawca podlega karze pozbawienia wolności od 15 lat do dożywotniego pozbawienia wolności.

Art. 216.

Kto publicznie nawołuje do gwałtownych zamieszek lub przemocy wobec ludzi, podlega karze pozbawienia wolności od 1 roku do 8 lat.

Art. 217.

Przygotowanie do organizacji zamieszek jest karalne.

DZIAŁ II

NIELEGALNE POSIADANIE BRONI I MATERIAŁÓW NIEBEZPIECZNYCH

Art. 218.

Kto bez wymaganego zezwolenia posiada broń palną, podlega karze pozbawienia wolności od 1 roku do 8 lat.

Art. 219.

Kto bez wymaganego zezwolenia wytwarza, naprawia, przerabia lub sprzedaje broń palną, podlega karze pozbawienia wolności od 3 do 15 lat.

Art. 220.

Kto bez wymaganego zezwolenia posiada amunicję, materiały wybuchowe lub substancje przeznaczone do ich wytwarzania, podlega karze pozbawienia wolności od 2 do 10 lat.

Art. 221.

Kto dokonuje przemytu broni lub amunicji przez granicę Państwa Dracja, podlega karze pozbawienia wolności od 5 do 20 lat.

Art. 222.

Kto przekazuje broń osobie nieuprawnionej, podlega karze pozbawienia wolności od 2 do 12 lat.

Art. 223.

Kto posiada broń w celu popełnienia przestępstwa, podlega karze pozbawienia wolności od 5 do 15 lat.

Art. 224.

Broń, amunicja i materiały niebezpieczne będące przedmiotem przestępstwa podlegają przepadkowi na rzecz Państwa Dracja.

DZIAŁ III

ZAKŁÓCANIE BEZPIECZEŃSTWA PUBLICZNEGO

Art. 225.

Kto swoim działaniem stwarza bezpośrednie zagrożenie dla życia lub zdrowia wielu osób, podlega karze pozbawienia wolności od 1 roku do 10 lat.

Art. 226.

Kto umyślnie powoduje fałszywy alarm o zagrożeniu życia, zdrowia, katastrofy, zamachu lub innego niebezpieczeństwa publicznego, podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do 8 lat.

Art. 227.

Kto zakłóca funkcjonowanie służb ratunkowych, Milicji Ludowej, Wojsk Ochrony Pogranicza, Sił Zbrojnych lub innych służb publicznych podczas wykonywania przez nie obowiązków, podlega karze pozbawienia wolności od 1 roku do 8 lat.

Art. 228.

Kto niszczy, uszkadza lub blokuje urządzenia służące bezpieczeństwu publicznemu, podlega karze pozbawienia wolności od 2 do 12 lat.

Art. 229.

Kto powoduje zakłócenie działania sieci energetycznych, wodociągowych, telekomunikacyjnych, transportowych lub innych elementów infrastruktury publicznej, podlega karze pozbawienia wolności od 3 do 15 lat.

Art. 230.

Jeżeli czyn określony w art. 229 powoduje szczególnie poważne skutki dla bezpieczeństwa państwa lub obywateli, sprawca podlega karze pozbawienia wolności od 8 do 25 lat.

Art. 231.

Kto utrudnia lub uniemożliwia przeprowadzenie akcji ratowniczej, podlega karze pozbawienia wolności od 1 roku do 10 lat.

Art. 232.

Kto publicznie rozpowszechnia świadomie fałszywe informacje mogące wywołać panikę społeczną lub poważne zakłócenie porządku publicznego, podlega karze pozbawienia wolności do 5 lat.

DZIAŁ IV

PRZESTĘPSTWA PRZECIWKO DZIAŁALNOŚCI ORGANÓW PAŃSTWOWYCH

Art. 233.

Kto przemocą lub groźbą bezprawną wywiera wpływ na działalność organu państwowego, podlega karze pozbawienia wolności od 2 do 12 lat.

Art. 234.

Kto uniemożliwia funkcjonariuszowi publicznemu wykonywanie obowiązków służbowych przy użyciu przemocy, podlega karze pozbawienia wolności od 1 roku do 8 lat.

Art. 235.

Kto dopuszcza się czynnej napaści na funkcjonariusza publicznego podczas wykonywania obowiązków służbowych, podlega karze pozbawienia wolności od 3 do 15 lat.

Art. 236.

Jeżeli następstwem czynów określonych w niniejszym dziale jest ciężki uszczerbek na zdrowiu funkcjonariusza publicznego, sprawca podlega karze pozbawienia wolności od 5 do 20 lat.

Art. 237.

Jeżeli następstwem czynów określonych w niniejszym dziale jest śmierć funkcjonariusza publicznego, sprawca podlega karze pozbawienia wolności od 15 lat do dożywotniego pozbawienia wolności.

Art. 238.

Przygotowanie do popełnienia czynów określonych w art. 233–237 jest karalne.

Art. 239.

W przypadku popełnienia czynów określonych w niniejszej księdze przez zorganizowaną grupę przestępczą sąd może zaostrzyć karę do połowy górnej granicy ustawowego zagrożenia.

Art. 240.

W przypadku skazania za najcięższe przestępstwa określone w niniejszej księdze sąd może orzec zakaz posiadania broni, zakaz pełnienia funkcji publicznych lub zakaz działalności w określonych organizacjach na okres od 5 lat dożywotnio.

KSIĘGA VIII

PRZESTĘPSTWA WOJSKOWE

DZIAŁ I

DEZERCJA

Art. 241.

Żołnierz, który samowolnie opuszcza jednostkę wojskową lub miejsce pełnienia służby z zamiarem trwałego uchylenia się od obowiązków wojskowych, podlega karze pozbawienia wolności od 2 do 10 lat.

Art. 242.

Jeżeli dezercja została popełniona w czasie wojny, mobilizacji lub stanu wojennego, sprawca podlega karze pozbawienia wolności od 10 do 25 lat.

Art. 243.

Żołnierz, który po dokonaniu dezercji przechodzi na stronę nieprzyjaciela lub podejmuje współpracę z siłami wrogimi Państwu Dracja, podlega karze od 20 lat do dożywotniego pozbawienia wolności.

Art. 244.

Kto pomaga żołnierzowi w dokonaniu dezercji lub ukrywa dezertera, podlega karze pozbawienia wolności od 1 roku do 8 lat.

Art. 245.

Dobrowolny powrót do jednostki przed wszczęciem postępowania karnego może stanowić podstawę nadzwyczajnego złagodzenia kary.

DZIAŁ II

NIEWYKONANIE ROZKAZU

Art. 246.

Żołnierz, który odmawia wykonania zgodnego z prawem rozkazu przełożonego, podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do 5 lat.

Art. 247.

Jeżeli niewykonanie rozkazu spowodowało poważne zagrożenie dla bezpieczeństwa jednostki wojskowej, sprawca podlega karze pozbawienia wolności od 2 do 12 lat.

Art. 248.

Jeżeli skutkiem niewykonania rozkazu jest śmierć człowieka, ciężki uszczerbek na zdrowiu lub poważna szkoda dla obronności państwa, sprawca podlega karze pozbawienia wolności od 5 do 20 lat.

Art. 249.

Nie popełnia przestępstwa żołnierz, który odmówił wykonania rozkazu oczywiście sprzecznego z prawem.

Art. 250.

Kto nakłania żołnierza do niewykonania obowiązków służbowych lub rozkazu wojskowego, podlega karze pozbawienia wolności od 2 do 10 lat.

DZIAŁ III

UJAWNIENIE TAJEMNIC WOJSKOWYCH

Art. 251.

Kto bez uprawnienia ujawnia informacje stanowiące tajemnicę wojskową, podlega karze pozbawienia wolności od 5 do 20 lat.

Art. 252.

Jeżeli ujawnienie tajemnicy wojskowej nastąpiło na rzecz obcego państwa, organizacji lub służby wywiadowczej, sprawca podlega karze pozbawienia wolności od 10 do 30 lat.

Art. 253.

Kto gromadzi, kopiuje, fotografuje lub przechowuje tajne materiały wojskowe bez wymaganego upoważnienia, podlega karze pozbawienia wolności od 3 do 12 lat.

Art. 254.

Żołnierz lub funkcjonariusz, który przez niedbalstwo dopuszcza do ujawnienia tajemnicy wojskowej, podlega karze pozbawienia wolności do 8 lat.

Art. 255.

Jeżeli skutkiem ujawnienia tajemnicy wojskowej jest ciężka szkoda dla bezpieczeństwa państwa lub sił zbrojnych, sprawca podlega karze pozbawienia wolności od 15 lat do dożywotniego pozbawienia wolności.

DZIAŁ IV

TCHÓRZOSTWO WOBEC NIEPRZYJACIELA

Art. 256.

Żołnierz, który w obliczu nieprzyjaciela samowolnie opuszcza stanowisko bojowe, podlega karze pozbawienia wolności od 5 do 20 lat.

Art. 257.

Żołnierz, który odmawia udziału w działaniach bojowych pomimo otrzymania zgodnego z prawem rozkazu, podlega karze pozbawienia wolności od 5 do 20 lat.

Art. 258.

Dowódca, który opuszcza podległą jednostkę wojskową podczas działań bojowych bez zgody przełożonych, podlega karze pozbawienia wolności od 10 do 25 lat.

Art. 259.

Żołnierz, który poddaje jednostkę wojskową, obiekt wojskowy lub pozycję bojową bez wyczerpania możliwości obrony, podlega karze pozbawienia wolności od 10 do 30 lat.

Art. 260.

Jeżeli czyn określony w art. 256–259 skutkuje klęską wojskową, utratą strategicznego obiektu lub śmiercią wielu żołnierzy, sprawca podlega karze od 20 lat do dożywotniego pozbawienia wolności.

DZIAŁ V

PRZESTĘPSTWA PRZECIWKO DYSCYPLINIE WOJSKOWEJ

Art. 261.

Żołnierz znajdujący się podczas pełnienia służby pod wpływem alkoholu lub środków odurzających podlega karze pozbawienia wolności do 5 lat.

Art. 262.

Kto samowolnie używa sprzętu wojskowego, uzbrojenia lub pojazdów wojskowych bez uprawnienia, podlega karze pozbawienia wolności od 1 roku do 8 lat.

Art. 263.

Kto umyślnie niszczy, uszkadza lub czyni niezdatnym do użycia sprzęt wojskowy, podlega karze pozbawienia wolności od 3 do 15 lat.

Art. 264.

Jeżeli skutkiem czynu określonego w art. 263 jest obniżenie zdolności obronnej państwa, sprawca podlega karze pozbawienia wolności od 8 do 25 lat.

Art. 265.

Kto fałszuje dokumentację wojskową, rozkazy, raporty lub dane dotyczące gotowości bojowej, podlega karze pozbawienia wolności od 2 do 12 lat.

Art. 266.

Kto utrudnia przeprowadzenie mobilizacji Sił Zbrojnych Państwa Dracja, podlega karze pozbawienia wolności od 5 do 20 lat.

Art. 267.

Kto organizuje lub kieruje grupą mającą na celu popełnianie przestępstw wojskowych określonych w niniejszej księdze, podlega karze pozbawienia wolności od 10 do 30 lat.

Art. 268.

W przypadku popełnienia przestępstwa wojskowego w czasie wojny, mobilizacji lub stanu wojennego sąd może zaostrzyć karę do połowy górnej granicy ustawowego zagrożenia.

Art. 269.

Skazanie za przestępstwa określone w niniejszej księdze może skutkować utratą stopnia wojskowego, odznaczeń państwowych oraz prawa do pełnienia służby wojskowej.

Art. 270.

Przepisy niniejszej księgi stosuje się odpowiednio do żołnierzy zawodowych, żołnierzy służby zasadniczej, rezerwistów powołanych do służby oraz innych osób podlegających jurysdykcji wojskowej zgodnie z ustawami Państwa Dracja.

KSIĘGA IX

PRZEPISY KOŃCOWE, PRZEJŚCIOWE I WYKONAWCZE

DZIAŁ I

WYKONYWANIE KAR

Art. 271.

Prawomocnie orzeczone kary podlegają wykonaniu zgodnie z przepisami niniejszego kodeksu oraz ustaw wykonawczych.

Art. 272.

Wykonywanie kar pozbawienia wolności odbywa się w zakładach karnych Państwa Dracja.

Art. 273.

Skazani zachowują prawa obywatelskie w zakresie nieograniczonym przez wyrok sądu lub ustawę.

Art. 274.

Państwo zapewnia skazanym warunki odbywania kary zgodne z prawem oraz bezpieczeństwo osobiste.

Art. 275.

Skazani są zobowiązani do przestrzegania regulaminów zakładów karnych.

Art. 276.

Osoby odbywające karę pozbawienia wolności mogą być kierowane do pracy, nauki lub szkoleń zawodowych.

Art. 277.

Wynagrodzenie za pracę wykonywaną podczas odbywania kary określają odrębne przepisy.

Art. 278.

Skazani mają prawo do opieki zdrowotnej na zasadach określonych ustawą.

Art. 279.

Skazani mają prawo do kontaktu z rodziną zgodnie z przepisami wykonawczymi.

Art. 280.

Naruszenie obowiązków przez skazanego może skutkować zastosowaniem środków dyscyplinarnych.

DZIAŁ II

WARUNKOWE ZWOLNIENIE

Art. 281.

Skazany może zostać warunkowo zwolniony przed odbyciem całej kary, jeżeli jego postawa wskazuje, że będzie przestrzegał porządku prawnego.

Art. 282.

Warunkowe zwolnienie może nastąpić po odbyciu co najmniej połowy kary.

Art. 283.

Recydywista może zostać warunkowo zwolniony po odbyciu co najmniej dwóch trzecich kary.

Art. 284.

Osoba skazana na dożywotnie pozbawienie wolności może ubiegać się o warunkowe zwolnienie po odbyciu co najmniej 30 lat kary.

Art. 285.

Sąd może odwołać warunkowe zwolnienie w przypadku ponownego naruszenia prawa.

DZIAŁ III

ZATARCIE SKAZANIA

Art. 286.

Po upływie określonego czasu i przy braku ponownego skazania skazanie ulega zatarciu.

Art. 287.

Z chwilą zatarcia skazania uważa się je za niebyłe.

Art. 288.

Zatarcie skazania następuje po:

1) 3 latach od wykonania grzywny;
2) 5 latach od wykonania kary ograniczenia wolności;
3) 10 latach od wykonania kary pozbawienia wolności.

Art. 289.

W przypadku szczególnie ciężkich zbrodni sąd może odmówić zatarcia skazania.

Art. 290.

Skazanie na dożywotnie pozbawienie wolności nie ulega zatarciu.

DZIAŁ IV

AMESTIA I UŁASKAWIENIE

Art. 291.

Amnestia może zostać ogłoszona wyłącznie ustawą uchwaloną przez Najwyższy Kongres Ludowy.

Art. 292.

Amnestia może obejmować darowanie kar, ich złagodzenie lub skrócenie.

Art. 293.

Amnestia nie obejmuje sprawców zdrady stanu, zamachu stanu, szpiegostwa na rzecz obcego państwa oraz najcięższych aktów terroryzmu, chyba że ustawa stanowi inaczej.

Art. 294.

Sekretarz Ludowy posiada prawo indywidualnego ułaskawienia.

Art. 295.

Ułaskawienie może polegać na:

1) darowaniu kary;
2) złagodzeniu kary;
3) skróceniu kary;
4) darowaniu środków karnych.

Art. 296.

Ułaskawienie nie oznacza uniewinnienia sprawcy.

DZIAŁ V

KRAJOWY REJESTR SKAZANYCH

Art. 297.

Tworzy się Krajowy Rejestr Skazanych Państwa Dracja.

Art. 298.

Rejestr prowadzi Ministerstwo Sprawiedliwości.

Art. 299.

W rejestrze gromadzi się dane dotyczące osób prawomocnie skazanych.

Art. 300.

Dane z rejestru podlegają ochronie prawnej.

Art. 301.

Organy państwowe mają dostęp do rejestru w zakresie niezbędnym do wykonywania swoich zadań.

Art. 302.

Szczegółowe zasady funkcjonowania rejestru określa odrębna ustawa.

DZIAŁ VI

PRZEPISY PRZEJŚCIOWE

Art. 303.

Do czynów popełnionych przed wejściem w życie niniejszego kodeksu stosuje się ustawę względniejszą dla sprawcy.

Art. 304.

Postępowania wszczęte przed wejściem w życie niniejszego kodeksu prowadzi się według przepisów dotychczasowych, chyba że niniejszy kodeks jest korzystniejszy dla oskarżonego.

Art. 305.

Orzeczenia wydane przed wejściem w życie niniejszego kodeksu zachowują moc.

Art. 306.

Rada Ministrów zapewni dostosowanie aktów wykonawczych do niniejszego kodeksu.

DZIAŁ VII

PRZEPISY KOŃCOWE

Art. 307.

Traci moc dotychczas obowiązujący Kodeks Karny Państwa Dracja oraz wszystkie przepisy z nim sprzeczne.

Art. 308.

Minister Sprawiedliwości wyda akty wykonawcze niezbędne do stosowania niniejszego kodeksu.

Art. 309.

Organy państwowe są zobowiązane do zapewnienia warunków organizacyjnych i finansowych niezbędnych do wykonywania niniejszego kodeksu.

Art. 310.

Kodeks Karny wchodzi w życie po upływie 90 dni od dnia ogłoszenia w Dzienniku Ustaw

Anton Talanov
Minister Gospodarki